هر که هشیار درین دیر مغانش مگذارسر تسلیم ندارد، سرش از تن بردار

من همان لحظه بدریای یقین تو رسمکه دلم ابر کرم گردد و چشمم در بار

ساقی، از روز ازل بنده مسکین توایمدفع مخموری ما جام رها کن، خم آر

هر کسی را ز شرابات خدا بخش رسیدزاهد آمد که: مرا بخش ولیکن خروار

هر که منصور شد، او جام «انالحق » برداشتچون تو منصور شدی جام «انالحق » بردار

گر ز مستان حقی، در ره تحقیق و یقینباده می نوش ولی کاسه مستان مشمار

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. قاسمی، در دو جهان بر خور از آن یار نکوتا نهم نام تو در هر دو جهان برخوردار

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · İlahi eşq