Qasım Ənvar · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گم کردهایم راه و ندانیم پیشگاهزان سوتَرَک رویم، کزان سوتَر است راه
Qəzəl 578مرا یاریست، اندر گاه و بیگاهچو ساغر همدم و چون سایه همراه
Qəzəl 591از مسجد و میخانه، وز کعبه و بتخانهمقصود خدا عشق است، باقی همه افسانه
Qəzəl 621روی دل را بسوی جان داریوین حکایت ز جهان نهان داری
Qəzəl 624شب عیدست و ما عاشق، چه گویم قصه دوری؟به صد دفتر نشاید داد شرح درد مهجوری
Qəzəl 628گر زانکه بگویند: گدایی و فقیریبهتر بود از مسند شاهی و امیری
Qəzəl 630تو همچو عقل شریفی و همچو روح عزیزی«فداک عقلی و روحی » ندانمت که چه چیزی؟
Qəzəl 631تا سر الهی ز ملاهی نشناسینسناس ندانی بحقیقت ز اناسی
Qəzəl 634زمانی یار شو، گر یار باشیاگر با ما نباشی با که باشی؟
Qəzəl 639زنهار! درین کوی بغفلت نخرامیجویان خدا باش، اگر مرد تمامی
Qəzəl 653تو جام جمی، اما در جام نمیدانیاین رمز نمی بینی، این قصه نمیخوانی
Qəzəl 666تراست ناز، که سلطان حسن و تمکینیمرا هزار نیاز و هزار مسکینی
Ənisül-arifin, 1منت خدای راجلت عظمته و علت کلمته،که بشعشعه انوار اسرار شموس، ارواح اقمار قلوب انسان را،یعنی سیارات سماوات نفوس ایشان را،بحکم قدم از عالم عدم موجود گردانید و خاکیان خطه امکان را بتشریف «و لقد کرمنابنی آدم » مشرف داشت،خرد خرده دان،که وزیر سلاطین ارواح انسانست و سبب سعود نقود وجود ایشانست،در مبادی بوادی جمال کمالش از سطوات صدمات اجلال جلالش حیرانست،نظم:ای برتر از آنکه عقل دراک
Türkcə şeir 1ال یار عزیز ابله که: جان با دینه دورمسجد دسار و باردم که بوکن آینه در
Ənisül-arifin, 2یا مغیث المذنبین معطی السؤالیاانیس العارفین،یا ذوالجلال
Məsnəvi 2روضة المذنبین احمد جامآن نهنگ محیط بحر آشام
Qəzəl 2ای دل و جان عاشقان خسته تیغ مرحباغلغله تو در سمک کوکبه تو در سما
Rübai 2گر جانم گویم، عاشق پیشین شماستور دل گویم، بنده مسکین شماست
Türkcə şeir 2بیا، ای ساقی جانها، بیار آن باده در گلشنبه غایت خوشدلم کان یار میپرسد که: سن کیم سن؟
Məqamatül-arifin, 4از بدایات اولست سخنبشنو و بعد از آن تأمل کن
Məsnəvi 6کسانی که در عشق پروردهانددر آیت درایت طلب کردهاند
Qəzəl 6بس بمساجد شدیم بهر تولامسجد اقصی کجاست؟ مسجداقصا؟
Rübai 6گفتم:بهزار دل ترا دارم دوستدر خنده شد از ناز که:این شیوه نکوست
Qitə 9نصب کردست مرا دوست برفع سخنیکه برو نفع جهانی متوقف باشد
Qitə 13یا رب، بحق لطفت کو جان عاشقان رابهر ظهور اسما پیدا کند مظاهر
Rübai 13یک چند مرا پیر خرد گفتی پند :هان!تانکنی به مهرورزی پیوند
Rübai 14آن روز که این گنبد مینا بستندوین طارم نه سپهر اعلا بستند
Rübai 17از بهر تو آمدم ببازار وجودوز بهر تو می روم بر آثار وجود
Rübai 19معشوقه به هر صفت که آید به ظهوراز ظلمت محض، یا خود از خالص نور
Rübai 20ای ساعد لطف شاه از روح تو بازمحبوب خدا،طایر عالی پرواز