Qasım Ənvar
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
از باده گلگون قدری هست بگوییددر شهر چو زیبا قمری هست بگویید
Qəzəl 358از پیر مغان گر خبری هست بگوییداز باده اگر ما حضری هست بگویید
Qəzəl 359در مجلس ما جز سخن یار مگوییدبا حضرت آن یار ز اغیار مگویید
Qəzəl 366در داستان عشق تفصی نمود یارتکرار عشق کرد هزاران هزار بار
Qəzəl 371ساقی، بیار باده گل رنگ خوشگوارماییم و جام باده و گلبانگ گیر و دار
Qəzəl 376لاف عرفان می زند آن زاهد لاغر شکارنغمه ققنوس را با جقبق عقعق چه کار؟
Qəzəl 377ماییم و جام باده و سودای آن نگارهر کس مناسب گهر خود گرفت یار
Qəzəl 390فکر عقل از حد گذشت ای عشق، آتش برفروزهر کجا یابی نشانی هستی ما را بسوز
Qəzəl 391دلم در عشق ناپرواست امروزز جانان در سرم سوداست امروز
Qəzəl 392از لب لعل توام کار بکامست امروزفلکم بنده و خورشید غلامست امروز
Qəzəl 394ز چشم گوشه نشینان نشان سودا پرسسواد زلفش از آشفتگان شیدا پرس
Qəzəl 397دلی دارم ز سودایش پر آتشدلم گرمست و جان گرمست و سر خوش
Qəzəl 399جان هوادار تو شد، فاش مکن اسرارشدل به سودای تو افتاد، گرامی دارش
Qəzəl 402بنده از دوست سئوالی بصفا کردم دوشقصه سر ترا چند بود این سرپوش؟
Qəzəl 404واردات عاشقان کز عشق می آید بگوشعشق می گوید: بگو و عقل می گوید: خموش!
Qəzəl 406بنادانان مگو سر حقایقکه هر گوشی سخن را نیست لایق
Qəzəl 412نور ولایت تویی، شاه سلام علیکشمع هدایت تویی، شاه سلام علیک
Qəzəl 417خاطرم آشفته و جان در ملالرو بنما، ای مه فرخنده فال
Qəzəl 421این چه حدیثست که کرد آن صنم؟گفت که: معشوقه و عاشق منم
Qəzəl 424سلطان دلنواز چو باز آمد از کرموقت سرود ماست، گهی زیر و گاه بم
Qəzəl 437دینار نمی خواهم، من عاشق دیدارماغیار نمی خواهم، من شیفته یارم
Qəzəl 439منت از دل بصد جان دوست دارممنت از جان بصد دل بردبارم
Qəzəl 440نه تنها من خراب و مست یارمهمه مستند در دار و دیارم
Qəzəl 457ما در هوای عشق تو سرمست بادهایمچون شمع روشنیم و به خدمت ستادهایم
Qəzəl 458پهلوی خوان به سر کوی حبیب آمدهایمبهر درمان دل خود به طبیب آمدهایم
Qəzəl 467در کعبه و بت خانه بجز یار ندیدیمدر گنج رسیدیم ولی مار ندیدیم
Qəzəl 472ما در دل و جان آتش سودای تو داریمو اندر دو جهان عشق و تمنای تو داریم
Qəzəl 478ما و این عشق دل افروز، که جان در جانیمبا خود از عشق چه گوییم؟ که عین آنیم
Qəzəl 487ما عشق یار را بدو عالم نمیدهیمجامی ز دست دوست بصد جم نمیدهیم
Qəzəl 489بر سر راهم بدید و گفت: «هی سن کیم سن؟»گفتم: ای جان و جهان، هم بوالعلا، هم بوالحسن