Qasım Ənvar
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای ساقی جان بخش، که در جام تو جانستپر کن قدح باده، که دل در خفقانست
Qəzəl 140دل من شیوه شیرین ترا دارد دوستهر کجا شیوه شیرین، دل من بنده اوست
Qəzəl 164طریق عشق سپردن طریق بوالعجبیستنشان عشق نجستن نشان بی طلبیست
Qəzəl 166گر جمله تویی تو، نیک و بد چیست؟ور جمله منم، پس این عدد چیست؟
Qəzəl 169همه دردست درین واقعه، پس درمان چیست؟چاره کار من بیدل سرگردان چیست؟
Qəzəl 171آنکه دل بر دست و دارد قصد جان پیداست کیستوآنکه رو بنمود و دل برد از میان پیداست کیست
Qəzəl 172عاشق روی ترا خرقه و زنار یکیستساکن کوی ترا کعبه و خمار یکیست
Qəzəl 173پیوسته دلم در غم آن یار گرامیستجان و دل ما مایل آن مجلس سامیست
Qəzəl 180در بزم یار بادهٔ ناخوشگوار نیستاز وهم درگذر، که درین گنج مار نیست
Qəzəl 219من و معشوق و جام ناب صباحبگشا بر من این در،ای فتاح
Qəzəl 257هر که او را هوس منصب اعلا باشدقبله جان و دلش زلف چلیپا باشد
Qəzəl 270از دولت وصال تو کارم بکام شدبختم بلند گشت و سعادت غلام شد
Qəzəl 335از افق مکرمت صبح سعادت دمیدمحو مجازات شد،شاه حقیقت رسید
Qəzəl 356با ما سخن از خرقه و سجاده مگوییداز ما بجز از شیوه مستانه مجویید
Qəzəl 389با زلف و رخت مست مدامیم شب و روزای ماه وفا پیشه و ای شاه دل افروز
Qəzəl 425طلبکاری ز حد بگذشت و ما محروم و نامحرمدریغ این جان محروم از جراحتهای بیمرهم!
Qəzəl 448عیسی بظهور آمد، من مرده چرا باشم؟ایام بهار آمد، پژمرده چرا باشم؟
Qəzəl 460مست بودیم بگلبانگ تو هشیار شدیمخفته بودیم بآواز تو بیدار شدیم
Qəzəl 471غیر از تو کس دگر نداریموز تو نفسی بسر نداریم
Qəzəl 527گفت حق: «کل من علیها فان »بفنا راضیم برغبت جان
Qəzəl 542ناوک غمزه می زند بر دل من نگار منصد پی اگر جفا کند، صدق و صفاست کار من
Qəzəl 640گر شمس منیر آمدی، ار بدر تمامییک جرعه تصدق طلب از ساقی جامی
Qəzəl 649بتو جان کجا برد پی؟ که تو شاه بی نشانیز تو دل کجا گریزد؟که تو معدن امانی
Qəzəl 680سؤالی دارم، ای جان، کز کجاییبگو: از دار ملک آشنایی
Mərsiyə 3یارب، بحق آنکه تویی عالم اسرارکز یار سفر کرده ما کیست خبر دار؟
Qitə 3قاسمم، قاسم انوار، که اسرار ازلنیست پوشیده ز من، خلق چه دانند مرا؟
Türkcə şeir 4بیر باغچه یتم برردی اقول المهباغچه ابسی ایتی که هی بوالمدن المه
Qəzəl 5برافشان زلف مشکین را، که خوش حالیم ازین سوداکه می یابم ز بوی او نسیم جنت الماوا
Ənisül-arifin, 9هر دلی کو پیرو اماره شداز بلاد معرفت آواره شد
Ənisül-arifin, 11هر کرا قصد حریم کبریاستدشمنش در راه دین کبر و ریاست