Rübai 28

تا پرده روی ماه من عنبر گشتآن دل که بر او فتنه شدی زو برگشت

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 34

هر کان رخ و آن زلف و دهان و لب دیدمی معدن سیم و روز جفت شب دید

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 42

بادامِ تو گاهِ غمزه لشگر شکندیاقوت تو گاه بوسه شکّر شکند

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 44

بر شاخ گل دولت تو خار نماندجز بخت تو هیچ بخت بیدار نماند

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 55

آنرا که چتو نگار دلکش باشدپیوسته ز خرمی دلش کش باشد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 57

بسیار شنیدم من و دیدم بسیارکاشفته ببود بر تو از هر سو کار

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 61

ای گشته به بیداد و بدی کردن چیرهرگز نشود دلت ز بیدادی سیر

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 63

چون کشته ببینی‌ام دو لب کرده فرازوز جان تهی این قالب فرسوده به آز

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 68

خاموش بوم تا نکند چندین نازاو کرد گنه کرده بعذر آید باز

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 70

آن بت که بهین لفظ بود دشنامشاز حسن و لطافتست هفت اندامش

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 73

دندان تو و لب تو ای شهره رفیقسیمی‌ست فسرده و عقیقی‌ست رحیق

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 75

دیدار بتان بیغش و دلشان غشناکدیدار تو پاک و دلت چون دیدن پاک

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 78

گویند مرا به هِجر آن ماه چگلبَر نِهْ ز شکیب و صبر زنجیر به دل

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 80

تا کرد جهان زیر قلم میر اجلبر چرخ برین بزد علم میر اجل

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 85

هر چند که بی بهانه دوری ز برممن خویشتن از جمله همانجا شمرم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 86

زان قد چو شمشاد بفریاد دلمزان روی چو لاله یافته داد دلم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 88

ما شاخ هوای تو ز دل برکندیممهر تو ز جان و دل برون افکندیم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 89

ما نامهٔ عزل مهر تو بنوشتیمگسترده وصال چهر تو بنوشتیم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 93

کوشم که بپوشم اندوه نخروشمپیدا کند این دو دیده تا کی پوشم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 94

از بهر تو گنج خویشتن پالودمپالودم گنج و دردِ دل بزدودم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 96

گویند مرا ز عشق آن تازه صنمنه خندی و نه ز دیدگان باری نم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 118

خورشید بچهر و سرو بالائی توخورشید نشاط را تو بالائی تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 119

ای مایهٔ نیکوئی مقام دل توبند سر زلف تست دام دل تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 120

سرگشته و زار و بیقرارم بی توآشفته و رنجور و فکارم بی تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 127

برداشت بت من از سر آن چتر سیاهزان پس که دل سپاه بس برد ز راه

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 128

ای طره تو ز مشگ و از عنبر بهروی تو ز ماه و قدت از عرعر به

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 130

دوش آمد دست سوده و آسودهآسوده ز رنج و مشک بر مه سوده

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 133

ناگه ز درم در آمد آن سرو سهیپر غم دل من کرد ز هر غصه تهی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 143

ای ترک به گنجه از کجا افتادیکاندر دل و جان من فکندی شادی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 147

هرچند تو در کنار من بیشتریزی جان و دلم به دوستی پیشتری

Qətran Təbrizi1 dəq