Qətran Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Seyrangahı oldu küləyin bağ, gülüstan,Oldu Tibetin mişki ilə bağ şəbistan.
Qitə 95Bürüyüb yer üzünü bir belə dağlar, dərələr,Buraxıb köhləninin başını çox çapma, dayan.
Qəsidə 39Bustanın zinətini büsbütün apardı xəzan,Hava sərt oldu, sular da göyərdi gör nə yaman!
Qəsidə 103ای رخ رخشانت چون آئینه نادیده زنگزنگ بزدا از دل عاشق ببکمازی چو زنگ
Qəsidə 128Əgər bəla aramırdı cahanda xəlqə zaman,Niyə onun üzünü etdi xəlqdən pünhan?
Qəsidə 129Əgər könül yerinə canı istəsə canan,Qəsəm onun canına, etmərəm müzayiqə can!
Qəsidə 130İşıqlı çeşmə önündə olan qara pərdə,Dağın başında dəbilqə, zireh fələklərdə!
Qitə 98Ey gözəl, sən hər işi saz elədin,Köhnə ruzgarımı sən təzələdin.
Qəsidə 88نگار کرد رخ من بخون دیده نگارکنار کرد بیکبارگی مرا ز کنار
Qəsidə 196ای نگاری که ز دل کفر و ز رخ دین آریدل من بردی و کردی رخ من دیناری
Rübai 8ای نوش لب و لاله رخ و سیم قفاکردی دو رخم برنگ چون زر صفا
Qəsidə 53گه بهار همه خلق جفت یار بودمر از یار جدائی گه بهار بود
Qəsidə 110ای بهنگام سخا ابر کف و دریا دلمشتری خوار ز دیدار تو و ماه خجل
Qəsidə 195ای میر بسان مصطفی بودیچون او ز همه بدی جدا بودی
Qitə 16Vəfa quşu, Hüma quşu bu dünyadan qanadlandı,Uçdu birlik aləmindən, bəs haranı yuva sandı?
Qitə 101Ey mənim can sirdaşım, ruzum, ilim, ayım mənim,Ey gözüm nuru, günəşüzlüm, sən ey, Ayım mənim.
Qəsidə 66بلای غربت و تیمار عشق و فرقت یارشدند با من دلخسته این سه آفت یار
Qəsidə 116تنم به گونهٔ نال و دلم به گونهٔ نیلجهان ز نیلم نال و روان ز نالم نیل
Qəsidə 124خلاف بود همیشه میان تیغ و قلمکنون به بخت ملک متفق شدند به هم
Qəsidə 125ربود جان و دل من بزلف غالیه فامبتی که بوی دهد زلف او بغالیه وام
Qəsidə 169گل چو بشکفت زمین گشت پر از آب روانبگل و آب روان تازه بود جان جهان
Qitə 23ای با خدای و با همه خلق خدای راستاز داد و راستی همه پیروزئی تراست
Qitə 132ای شاه جهانگیر جهاندار جهانجویعید است و لب یار و لب جام و لب جوی
Rübai 106تا بندهٔ آن رخان تابنده شدمهمچون سر زلفین تو تابنده شدم
Rübai 112آن زلف سیه بلای جانست ای جانجانم ز نهیب او بجانست ای جان
Rübai 132ای زهره جبین نیست چو رخسار تو ماهنه تیره شبی به سان زلف تو سیاه
Rübai 135گر برده دلم بر تو حاصل نبدیاز خون دلم دو پای در گل نبدی
Rübai 138هرگه که کنی مصاف لشکر شکنیوز خشم و رضات شهد و شکّر شکنی
Qəsidə 29ملکا تنت ز جان آمده جانت از خرد استاورمزدی تو و فرخنده سپندارمذست
Qəsidə 40Könlümü verdim ona, sandım könül şadan olar,Candır o, can istəyən yerdə könül qurban olar.