Qətran Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Seyrangahı oldu küləyin bağ, gülüstan,Oldu Tibetin mişki ilə bağ şəbistan.
Qitə 95Bürüyüb yer üzünü bir belə dağlar, dərələr,Buraxıb köhləninin başını çox çapma, dayan.
Qəsidə 39Bustanın zinətini büsbütün apardı xəzan,Hava sərt oldu, sular da göyərdi gör nə yaman!
Qəsidə 103ای رخ رخشانت چون آئینه نادیده زنگزنگ بزدا از دل عاشق ببکمازی چو زنگ
Qəsidə 129Əgər könül yerinə canı istəsə canan,Qəsəm onun canına, etmərəm müzayiqə can!
Qitə 98Ey gözəl, sən hər işi saz elədin,Köhnə ruzgarımı sən təzələdin.
Qəsidə 88نگار کرد رخ من بخون دیده نگارکنار کرد بیکبارگی مرا ز کنار
Qəsidə 128Əgər bəla aramırdı cahanda xəlqə zaman,Niyə onun üzünü etdi xəlqdən pünhan?
Qəsidə 130İşıqlı çeşmə önündə olan qara pərdə,Dağın başında dəbilqə, zireh fələklərdə!
Qəsidə 161دمید لاله سیراب در بنفشه ستانچو طوطئی که بود خفته در بنفشه ستان
Rübai 8ای نوش لب و لاله رخ و سیم قفاکردی دو رخم برنگ چون زر صفا
Qəsidə 45بادِ نوروزی همی آرایشِ بستان کُنَدتا نگارش چون نگارستانِ چینستان کند
Qəsidə 53گه بهار همه خلق جفت یار بودمر از یار جدائی گه بهار بود
Qəsidə 110ای بهنگام سخا ابر کف و دریا دلمشتری خوار ز دیدار تو و ماه خجل
Qəsidə 196ای نگاری که ز دل کفر و ز رخ دین آریدل من بردی و کردی رخ من دیناری
Qitə 16Vəfa quşu, Hüma quşu bu dünyadan qanadlandı,Uçdu birlik aləmindən, bəs haranı yuva sandı?
Qitə 101Ey mənim can sirdaşım, ruzum, ilim, ayım mənim,Ey gözüm nuru, günəşüzlüm, sən ey, Ayım mənim.
Qəsidə 66بلای غربت و تیمار عشق و فرقت یارشدند با من دلخسته این سه آفت یار
Qəsidə 124خلاف بود همیشه میان تیغ و قلمکنون به بخت ملک متفق شدند به هم
Qəsidə 159خداوندا ترا زیبد خداوندی جهان کردنکه تو دانی ز بدخواهان جهان جان جهان کردن
Qəsidə 169گل چو بشکفت زمین گشت پر از آب روانبگل و آب روان تازه بود جان جهان
Qəsidə 195ای میر بسان مصطفی بودیچون او ز همه بدی جدا بودی
Qitə 23ای با خدای و با همه خلق خدای راستاز داد و راستی همه پیروزئی تراست
Qitə 132ای شاه جهانگیر جهاندار جهانجویعید است و لب یار و لب جام و لب جوی
Qəsidə 3تا داد باغ را سمن و گل بنونوابلبل همی سراید بر گل بنونوا
Qəsidə 29ملکا تنت ز جان آمده جانت از خرد استاورمزدی تو و فرخنده سپندارمذست
Qəsidə 40Könlümü verdim ona, sandım könül şadan olar,Candır o, can istəyən yerdə könül qurban olar.
Qəsidə 54هرکه او را میل خاطر سوی ارزانی بوداو برنج و خواری ارزانی و ارزانی بود
Qəsidə 75دگر فکار نباشد دلم ز هجر نگاردکر نباشد رویم ز خون دیده نگار
Qəsidə 116تنم به گونهٔ نال و دلم به گونهٔ نیلجهان ز نیلم نال و روان ز نالم نیل