Qətran Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Olar mahal mənə eyləmək ümidi-məhal,Cahanın olmayır əhvalı olmayır hər zaman bir hal.
Qəsidə 133آن غیرت یزدان نگر و قدرت یزداناز قدرت یزدان چه عجب غیرت چندان
Qəsidə 137ای جان من خریده بدیدار خویشتنکرده مرا بمهر خریدار خویشتن
Qəsidə 141این برکه مبارک این بزمگاه میمونفرخنده باد دائم بر شاه افریدون
Qəsidə 145بتی چون رامش اندر می مهی چون دانش اندر جانبلای دل بدو سنبل شفای جان بدو مرجان
Qəsidə 160دل ببرد از من پری روئی گرامی تر ز جانآنکه بر دیدار او بسته است جان انس و جان
Qəsidə 170که بست از مشک چندین بند گرد آن گل خندانکه چندان کاندر او بند است دلها برده صد چندان
Qəsidə 175Elə bil kanun ayına şəbixun eylədi neysan,Səmanı tozla doldurdu, çölü, səhranı tutdu qan.
Qəsidə 183ای بفر و خرد و خوبی خورشید سپاهاو فرزنده ز گردون تو فروزنده ز گاه
Qəsidə 185بتی که پیش رخ او چو میغ باشد ماهچراغ مجلس و شمع سرای و ماه سپاه
Qəsidə 199پوشیده مشگ ز ابر سیه چرخ چنبریکافور بر گرفت ز که باد عنبری
Qəsidə 203دهد روی آن سرو سیمین نشانیز ماهی که بر سرو سیمین نشانی
Tərcibənd 3بر گل سوری ز مشک تبتی پر چین کنیتا رخ من همچو زلف خویشتن پرچین کنی
Tərkibbənd 5آن دلبری که خوبی بسیار یار اوستدردا که در دلم همه پیکار کار اوست
Qitə 18این جهان را سایه تو باد بر سر جاودانزانکه چندانی که هستی این جهان جان پرور است
Qitə 32Yerin rəngi soldu, hava soyudu,Qırmızı şərab iç, al sarı heyva.
Qitə 63خدایگانا چرخ برین زمین تو بادبروز کوشش روح الامین امین تو باد
Qitə 68ای مکان سعد و کان جاه و ارکان ظفرجشن فروردین فرخ بر جهان افکند فر
Qitə 92خدای داند کز غم چگونه رنجورمغمان گیتی گنج است و من چو گنجورم
Qitə 104Ey könül, çox söylədim, aşiqliyə son qoy dəxi,Əl götür gəl şux gözəllərdən, sular tək az bulan.
Qitə 122شد پیر جهان و شد جوان بادهوز نقش و نگار باغ شد ساده
Qitə 140ای پیشه تو رامش و پیروزی و بهیگل رفت و لاله رفت و ترنج آمد و بهی
Qitə 145ای آفتاب شاهان شاهی و بی قرینیپاک از همه بلائی چون گیتی آفرینی
Rübai 25یک نیمه جهان سراو باغ شاه استیک نیم دگر سراو لشکرگاه است
Rübai 35گویند به هر درد بود صابر مردتا کی خورم اندوه و غم و حسرت و درد
Rübai 46ای شاه نخستین سفرت میمون بادهر روز یکی حصن حصینت افزون باد
Rübai 49آن را که چو من زبان گهربار بودبرداشته از ابر گهربار بود
Rübai 59با من ز قضای بد برآشفت دیارآرام دلم یکی و خصمان بسیار
Rübai 69گر خیزد هیچ دیبه از هیچ طرازتارش گل و پودش ز می و مشک طراز
Rübai 84هم هست مرا هوای آن زلف بِخَملیکن تب عشق از نخستین شده کم