Qəsidə 77

ز روزنامه شاهان چنین دهند خبرچنین کنند بزرگان چیره دست هنر

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 81

عشق دارد هر کسی را مستمند و خوار و زارخوار باد آنکس که دارد عشق و کار عشق خوار

Qətran Təbrizi6 dəq
Qəsidə 90

هم مساعد یار دارم هم مساعد روزگاربخت با من سازگار و یار با من سازگار

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 106

گشت کوه و باغ در زیر گل بیجاده رنگساق و سم از گل چریدن کرد چون بیجاده رنگ

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 114

تا شمر چون درع داودی شد از باد شمالگشت چون تخت سلیمان گلبن از حسن و جمال

Qətran Təbrizi6 dəq
Qəsidə 121

ایا درفش تو باز سپید و خصم تو بومنرفت زیر فلک چون تو خسرویرا بوم

Qətran Təbrizi2 dəq
Qəsidə 127

اگر باران نباشد در بهارانسرشگ و آه من بس باد و باران

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 132

آنچه هست اندر دل من نیست کسرا در دل آناز جفا و جور این نامهربان سنگین دلان

Qətran Təbrizi8 dəq
Qəsidə 134

آن کجا کاوس کرد او نیت جادوستانوان کجا محمود کرد او نیت هندوستان

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 138

ای سهی سرو روان از تو بهشت آئین چمنروی تو ماهست و گرد ماه از انجم انجمن

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 142

باد نوروزی همی بر گل بدرد پیرهنلاله را کرد ابر آزاری پر از لؤلؤ دهن

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 144

بت پیمان شکن دائم شکسته زلف چون پیمانرخش ایمان دلش از کفر زلفش کفر بر ایمان

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 148

به زلف غالیه‌رنگی به روی آینه‌گونز عشق هر دو مرا روی زرد و رای نگون

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 150

بهشت عدن شد گیتی ز فر ماه فروردینکنون می خوردن آئین دان و رامش کیش و شادی دین

Qətran Təbrizi6 dəq
Qəsidə 153

تا بپوشید بلؤلؤی ثمین باغ سمناز گل سرخ بیاقوت بیاراست چمن

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 154

تا باد ماه آبان بگذشت در چمنشد زرد و پر ز گرد به اندر چمن چو من

Qətran Təbrizi6 dəq
Qəsidə 155

چه دید تشرین گوئی ز نرگس و نسرینکه باغ و بستان بستد زهر دوان تشرین

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 166

گر نگار من دو زلف خویش بسپارد بمنمشگ سایم من بکیل و غالیه سایم بمن

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 177

نشاط دل کن و از لعل یار پروردینکه لاله و گل پرورد باد فروردین

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 180

هلا شادی کن و می خور که بستان شد بهشت آئینکه جز می خوردن و شادی نباشد در بهشت آئین

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 181

هوا همی بنکارد بحله روی چمنصبا همی بطرازد بدر شاخ سمن

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 186

فغان من همه زان زلف تابدار سیاهکه گاه پرده لاله است و گاه معجر ماه

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 189

ایا خوشتر ز جان و دل! همه رنج دل و جانیبه رنج تن شدم خرسند اگر دل را نرنجانی

Qətran Təbrizi6 dəq
Qəsidə 190

ایا سروی که سوسن را ز سنبل سایبان کردیز بوی سوسن و سنبل جهان پر مشگ و بان کردی

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 193

ای شکنج زلف جانان بر پرند ششتریسایبان آفتابی یا نقاب مشتری

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 204

روزی که تو آن زلف پر از مشک فشانیما را ندهد هیچ کس از مشگ نشانی

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 206

غزالی شدم من ز عشق غزالیز بس ناله گشتم بکردار نالی

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 210

ندانی درد هجر ای گل مرا زان زار گردانیدگر زارم نگردانی به داغ هجر گردانی

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 213

هنری مرد نباشد بر هر کس خطریچون چنین است ترا چیست کنون زین هنری

Qətran Təbrizi4 dəq
Tərkibbənd 1

نوبهار آمد کز او گیتی جوان گردد همیروی هامون همچو روی نیکوان گردد همی

Qətran Təbrizi14 dəq