Rübai 115

بر چرخ جوانمرد شبیخون کردنچون خون علی بقصد صدخون کردن

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 116

در کار جهانیان گشاد است از تورنجت گنجست و جور داد است از تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 120

سرگشته و زار و بیقرارم بی توآشفته و رنجور و فکارم بی تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 127

برداشت بت من از سر آن چتر سیاهزان پس که دل سپاه بس برد ز راه

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 128

ای طره تو ز مشگ و از عنبر بهروی تو ز ماه و قدت از عرعر به

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 130

دوش آمد دست سوده و آسودهآسوده ز رنج و مشک بر مه سوده

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 141

صد بوسه بدادمش بزیر کف پایصد خواهش کردم که روی بر بنده نمای

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 143

ای ترک به گنجه از کجا افتادیکاندر دل و جان من فکندی شادی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 147

هرچند تو در کنار من بیشتریزی جان و دلم به دوستی پیشتری

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 148

بیجاده لب و یاسمن اندام منیشادی و نشاط و راحت و کام منی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qəsidə 13

بنفشه زلفی و سیمین برو عقیقی لببروی مایه روز و بموی مایه شب

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 15

شده است بلبل داود و شاخ گل محرابفکنده فاخته بر رود و ساخته مضراب؟

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 17

کنون که شد حضری بلبل و غراب غریببعید شد گل نار و گل بنفشه قریب

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 18

لاله داری شکفته بر مهتابمشگ داری گرفته بر مه تاب

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 19

ز پی آفت هر چیز پدید است سببسبب آفت من فرقت آن سیم غبب

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 42

زمانه روی زمین را چو رنگ دیبا کردطراز دیبا یاقوت کرد و مینا کرد

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 43

همی ستیزه برد زلف یار با شمشادشگفت نیست گر از وی همیشه باشم شاد

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 55

اگر ببرد ز بستان خزان نسیم بهاربساز بزم چو بستان ز زلف و روی نگار

Qətran Təbrizi6 dəq
Qəsidə 56

اگر بتگر چنو داند نگاریدن یکی پیکرروا باشد اگر دعوی خلاقی کند بتگر

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 70

چون او بتی شمن نستاید بصد بهارچون او گلی چمن ننماید بصد بهار

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 73

چون عروسی جلوه گر شد باغ و ابرش جلوه گربر نگارش هر زمان رنگی بیفزاید دگر

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 74

چون کمانم چفته دارد عشق بالائی چو تیرمهر رخساری ز مهرم سوخته دارد چو تیر

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 82

گرد کافور است گوئی بیخته بر کوهسارتیغ پولاد است گوئی ریخته بر جویبار

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 84

گل شکفته نماند مگر بصورت حورخروش رعد نماند مگر بنفخه صور

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 85

که را پشتی کند گردون چه باشد پشتی لشگرچه باشد یاری لشگر که را دولت بود یاور

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 94

بهشت‌وار شد از نوبهار گیتی بازدر بهشت بر او کرد چرخ گوئی باز

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 98

نهاد روی بما دولت و سعادت بازز رنج و درد بدل دادمان سلامت و ناز

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 100

تا مهر بر فروخت ببرج حمل چراغپر شمع و پر چراغ شد از لاله باغ و راغ

Qətran Təbrizi2 dəq
Qəsidə 101

تا خزان آورد روی خویش سوی باغ و راغابر یک ساعت نجست از تعبیه کردن فراغ

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 102

دوشم شبی خجسته بد و مجلسی ظریفعیشی چو روح روشن و وقتی چو جان نظیف

Qətran Təbrizi2 dəq