Qitə 134

ای همه رادی و راستی و درستییافتی از روزگار آنچه که جستی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 141

ای طبع تو سرشته ز رادی و راستیدور از روان تو کژی و نارواستی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 9

یک نیم دلم کلیچه یک نیم کبابیک نیمه در آتش و دگر نیمه در آب

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 13

تا کی باشم صبور در محنت دوستکآرام دل و جان من از دیدن اوست

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 18

بالات بود بسان سروان بهشتبا خال تو خال حور فردوسی زشت

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 23

از هجر تو ابر چشم باران ریز استبر جان و دلم غم تو آتش بیز است

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 33

صد بار بدل پند بکردم نشنیدوز خودرأیی بدو رسید آنچه رسید

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 36

آنی که دل من از تو خرم گرددروی تو همی چراغ عالم گردد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 48

ایزد چو بزرگ شهریاری نکندبر روی بدان نگاهداری نکند

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 51

شاپور عدیل مجد گردونی بادفضلون ز جهان جفت همایونی باد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 52

ایزد همه دولت جهانی بتو دادبا دولت و ملک کامرانی بتو داد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 53

ایزد همه ساله هست با مردم رادبر مرد دری نبست تا ده نگشاد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 54

تا مهر فکند بر من آن سرو بلندمهر همه عالم از دل من برکند

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 57

بسیار شنیدم من و دیدم بسیارکاشفته ببود بر تو از هر سو کار

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 73

دندان تو و لب تو ای شهره رفیقسیمی‌ست فسرده و عقیقی‌ست رحیق

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 77

نسگالیده وصال آن مه نیک سگالافکنده بند با طرب و حسن و جمال؟

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 81

تا با تو شدم ز گردش دهر همالهر روز مرا بسر زند دهر همال؟

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 96

گویند مرا ز عشق آن تازه صنمنه خندی و نه ز دیدگان باری نم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 109

بیمارم و ناردان لبت پندارمدر بویهٔ آبی تنت بیمارم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 111

یک بوسه بدادی به من ای بت افزونتا دل بردی ز من به دستان و فسون

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 118

خورشید بچهر و سرو بالائی توخورشید نشاط را تو بالائی تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 119

ای مایهٔ نیکوئی مقام دل توبند سر زلف تست دام دل تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 124

آن چشم نگر به ناز و خواب آلودهوین چشم نگر به خون ناب آلوده

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 133

ناگه ز درم در آمد آن سرو سهیپر غم دل من کرد ز هر غصه تهی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 136

تا جامهٔ مدح تو بپوشید رهیبا چرخ ستمکاره بکوشید رهی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 142

راز دل ازین و آن نهفتن تا کینقش طرب از هر سه ستردن تا کی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 151

ای آنکه به روی، قبلهٔ خوبانیدل را دل و تن را تن و جان را جانی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qəsidə 6

تا فزون شد مهر و بالا رفت مهر اندر هواعاشقان را بر بتان بفزود مهر اندر هوا؟

Qətran Təbrizi7 dəq
Qəsidə 9

کنون دانم که با مردم بدل میلست گردون راکه بر تخت شهی بنشاند شاهنشاه فضلون را

Qətran Təbrizi6 dəq
Qəsidə 14

دارد آن وشی رخ و وشی برو وشی سلبرادگاه غمزه چشم و زفت گاه بوسه لب

Qətran Təbrizi3 dəq