Qətran Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای همه رادی و راستی و درستییافتی از روزگار آنچه که جستی
Qitə 141ای طبع تو سرشته ز رادی و راستیدور از روان تو کژی و نارواستی
Rübai 9یک نیم دلم کلیچه یک نیم کبابیک نیمه در آتش و دگر نیمه در آب
Rübai 13تا کی باشم صبور در محنت دوستکآرام دل و جان من از دیدن اوست
Rübai 18بالات بود بسان سروان بهشتبا خال تو خال حور فردوسی زشت
Rübai 23از هجر تو ابر چشم باران ریز استبر جان و دلم غم تو آتش بیز است
Rübai 33صد بار بدل پند بکردم نشنیدوز خودرأیی بدو رسید آنچه رسید
Rübai 36آنی که دل من از تو خرم گرددروی تو همی چراغ عالم گردد
Rübai 48ایزد چو بزرگ شهریاری نکندبر روی بدان نگاهداری نکند
Rübai 51شاپور عدیل مجد گردونی بادفضلون ز جهان جفت همایونی باد
Rübai 52ایزد همه دولت جهانی بتو دادبا دولت و ملک کامرانی بتو داد
Rübai 53ایزد همه ساله هست با مردم رادبر مرد دری نبست تا ده نگشاد
Rübai 54تا مهر فکند بر من آن سرو بلندمهر همه عالم از دل من برکند
Rübai 57بسیار شنیدم من و دیدم بسیارکاشفته ببود بر تو از هر سو کار
Rübai 73دندان تو و لب تو ای شهره رفیقسیمیست فسرده و عقیقیست رحیق
Rübai 77نسگالیده وصال آن مه نیک سگالافکنده بند با طرب و حسن و جمال؟
Rübai 81تا با تو شدم ز گردش دهر همالهر روز مرا بسر زند دهر همال؟
Rübai 96گویند مرا ز عشق آن تازه صنمنه خندی و نه ز دیدگان باری نم
Rübai 109بیمارم و ناردان لبت پندارمدر بویهٔ آبی تنت بیمارم
Rübai 111یک بوسه بدادی به من ای بت افزونتا دل بردی ز من به دستان و فسون
Rübai 118خورشید بچهر و سرو بالائی توخورشید نشاط را تو بالائی تو
Rübai 119ای مایهٔ نیکوئی مقام دل توبند سر زلف تست دام دل تو
Rübai 124آن چشم نگر به ناز و خواب آلودهوین چشم نگر به خون ناب آلوده
Rübai 133ناگه ز درم در آمد آن سرو سهیپر غم دل من کرد ز هر غصه تهی
Rübai 136تا جامهٔ مدح تو بپوشید رهیبا چرخ ستمکاره بکوشید رهی
Rübai 142راز دل ازین و آن نهفتن تا کینقش طرب از هر سه ستردن تا کی
Rübai 151ای آنکه به روی، قبلهٔ خوبانیدل را دل و تن را تن و جان را جانی
Qəsidə 6تا فزون شد مهر و بالا رفت مهر اندر هواعاشقان را بر بتان بفزود مهر اندر هوا؟
Qəsidə 9کنون دانم که با مردم بدل میلست گردون راکه بر تخت شهی بنشاند شاهنشاه فضلون را
Qəsidə 14دارد آن وشی رخ و وشی برو وشی سلبرادگاه غمزه چشم و زفت گاه بوسه لب