Rübai 118

خورشید بچهر و سرو بالائی توخورشید نشاط را تو بالائی تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 119

ای مایهٔ نیکوئی مقام دل توبند سر زلف تست دام دل تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 124

آن چشم نگر به ناز و خواب آلودهوین چشم نگر به خون ناب آلوده

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 133

ناگه ز درم در آمد آن سرو سهیپر غم دل من کرد ز هر غصه تهی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 136

تا جامهٔ مدح تو بپوشید رهیبا چرخ ستمکاره بکوشید رهی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 142

راز دل ازین و آن نهفتن تا کینقش طرب از هر سه ستردن تا کی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 151

ای آنکه به روی، قبلهٔ خوبانیدل را دل و تن را تن و جان را جانی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qəsidə 6

تا فزون شد مهر و بالا رفت مهر اندر هواعاشقان را بر بتان بفزود مهر اندر هوا؟

Qətran Təbrizi7 dəq
Qəsidə 9

کنون دانم که با مردم بدل میلست گردون راکه بر تخت شهی بنشاند شاهنشاه فضلون را

Qətran Təbrizi6 dəq
Qəsidə 14

دارد آن وشی رخ و وشی برو وشی سلبرادگاه غمزه چشم و زفت گاه بوسه لب

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 16

فراز ماه بتا زلف مشگبوی متابمتاب زلف و دل ما بداغ مهر متاب

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 47

تا زمین را آسمان پر لؤلؤ عمان کندکوه و صحرا را صبا پر لاله نعمان کند

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 48

روی مرجانی ز چشمم دوست پنهانی کندتا سرشک چشم من چون روی مرجانی کند

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 50

آن پری نشگفت اگر از خوبرویان سر بودگر بنفشه پر گر و از سنبلش افسر بود

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 62

با ماه تو تا مشک شد برابرچون مشک بجوشم همی بر آذر

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 64

بتی سرو بالا و سرو سمنبرکه شمشاد دارد به برگ سمن بر

Qətran Təbrizi10 dəq
Qəsidə 76

رخ چو لاله شکفته بر گل سورزلف چون میغ در شب دیجور

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 78

سرشک ابر آزاری زمین را کرد پرگوهرنسیم باد نیسانی هوا را کرد پرعنبر

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 79

شد ز فرّ ماه فروردین جهان فردوس‌وارباغها دیبا سلب شد شاخها مرجان نگار

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 86

مگر نگارگر چین شده است باد بهارکز او بنفش و نگار است بوستان چو بهار

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 91

همیشه بد بود اندوه و درد فرقت یاربتر بوقت گل و صبح روزگار بهار

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 93

از غم هجر طراز همه خوبان طراززرد و باریکم و لرزانم چون تار طراز

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 97

صبر من کوتاه گشت از عشق آنزلف درازکو گهی با گل بسیر است و گهی با مل براز

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 99

ای آفریدگار چو تو نافریده کسکار تو دانش و دهش و دین و داد بس

Qətran Təbrizi2 dəq
Qəsidə 105

کافور بار شد فلک و کوه سیمرنگوز کوه کرد روی سوی دشت غرم و رنگ

Qətran Təbrizi1 dəq
Qəsidə 107

ابر درافشان بگردون بر همی بندد کللباد مشک افشان درختان را همی بندد حلل

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 109

ایا شهریاران پاکیزه دلز دست شما ابر و دریا خجل

Qətran Təbrizi2 dəq
Qəsidə 135

ای ببالا بلای آزادانآرزوی دلی و رنج روان

Qətran Təbrizi6 dəq
Qəsidə 191

ای آنکه تو بر ساعد اقبال سواریای آنکه تو بر مرکب فرهنگ سواری

Qətran Təbrizi2 dəq
Qəsidə 192

ای ترا کرده خدا بر ملکان بار خدایشکر بادا که ترا داد بما باز خدای

Qətran Təbrizi2 dəq