Qətran Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
خورشید بچهر و سرو بالائی توخورشید نشاط را تو بالائی تو
Rübai 119ای مایهٔ نیکوئی مقام دل توبند سر زلف تست دام دل تو
Rübai 124آن چشم نگر به ناز و خواب آلودهوین چشم نگر به خون ناب آلوده
Rübai 133ناگه ز درم در آمد آن سرو سهیپر غم دل من کرد ز هر غصه تهی
Rübai 136تا جامهٔ مدح تو بپوشید رهیبا چرخ ستمکاره بکوشید رهی
Rübai 142راز دل ازین و آن نهفتن تا کینقش طرب از هر سه ستردن تا کی
Rübai 151ای آنکه به روی، قبلهٔ خوبانیدل را دل و تن را تن و جان را جانی
Qəsidə 6تا فزون شد مهر و بالا رفت مهر اندر هواعاشقان را بر بتان بفزود مهر اندر هوا؟
Qəsidə 9کنون دانم که با مردم بدل میلست گردون راکه بر تخت شهی بنشاند شاهنشاه فضلون را
Qəsidə 14دارد آن وشی رخ و وشی برو وشی سلبرادگاه غمزه چشم و زفت گاه بوسه لب
Qəsidə 16فراز ماه بتا زلف مشگبوی متابمتاب زلف و دل ما بداغ مهر متاب
Qəsidə 47تا زمین را آسمان پر لؤلؤ عمان کندکوه و صحرا را صبا پر لاله نعمان کند
Qəsidə 48روی مرجانی ز چشمم دوست پنهانی کندتا سرشک چشم من چون روی مرجانی کند
Qəsidə 50آن پری نشگفت اگر از خوبرویان سر بودگر بنفشه پر گر و از سنبلش افسر بود
Qəsidə 62با ماه تو تا مشک شد برابرچون مشک بجوشم همی بر آذر
Qəsidə 64بتی سرو بالا و سرو سمنبرکه شمشاد دارد به برگ سمن بر
Qəsidə 76رخ چو لاله شکفته بر گل سورزلف چون میغ در شب دیجور
Qəsidə 78سرشک ابر آزاری زمین را کرد پرگوهرنسیم باد نیسانی هوا را کرد پرعنبر
Qəsidə 79شد ز فرّ ماه فروردین جهان فردوسوارباغها دیبا سلب شد شاخها مرجان نگار
Qəsidə 86مگر نگارگر چین شده است باد بهارکز او بنفش و نگار است بوستان چو بهار
Qəsidə 91همیشه بد بود اندوه و درد فرقت یاربتر بوقت گل و صبح روزگار بهار
Qəsidə 93از غم هجر طراز همه خوبان طراززرد و باریکم و لرزانم چون تار طراز
Qəsidə 97صبر من کوتاه گشت از عشق آنزلف درازکو گهی با گل بسیر است و گهی با مل براز
Qəsidə 99ای آفریدگار چو تو نافریده کسکار تو دانش و دهش و دین و داد بس
Qəsidə 105کافور بار شد فلک و کوه سیمرنگوز کوه کرد روی سوی دشت غرم و رنگ
Qəsidə 107ابر درافشان بگردون بر همی بندد کللباد مشک افشان درختان را همی بندد حلل
Qəsidə 109ایا شهریاران پاکیزه دلز دست شما ابر و دریا خجل
Qəsidə 135ای ببالا بلای آزادانآرزوی دلی و رنج روان
Qəsidə 191ای آنکه تو بر ساعد اقبال سواریای آنکه تو بر مرکب فرهنگ سواری
Qəsidə 192ای ترا کرده خدا بر ملکان بار خدایشکر بادا که ترا داد بما باز خدای