Qətran Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بیجاده لب و یاسمن اندام منیشادی و نشاط و راحت و کام منی
Rübai 151ای آنکه به روی، قبلهٔ خوبانیدل را دل و تن را تن و جان را جانی
Qəsidə 13بنفشه زلفی و سیمین برو عقیقی لببروی مایه روز و بموی مایه شب
Qəsidə 15شده است بلبل داود و شاخ گل محرابفکنده فاخته بر رود و ساخته مضراب؟
Qəsidə 16فراز ماه بتا زلف مشگبوی متابمتاب زلف و دل ما بداغ مهر متاب
Qəsidə 17کنون که شد حضری بلبل و غراب غریببعید شد گل نار و گل بنفشه قریب
Qəsidə 18لاله داری شکفته بر مهتابمشگ داری گرفته بر مه تاب
Qəsidə 19ز پی آفت هر چیز پدید است سببسبب آفت من فرقت آن سیم غبب
Qəsidə 42زمانه روی زمین را چو رنگ دیبا کردطراز دیبا یاقوت کرد و مینا کرد
Qəsidə 43همی ستیزه برد زلف یار با شمشادشگفت نیست گر از وی همیشه باشم شاد
Qəsidə 56اگر بتگر چنو داند نگاریدن یکی پیکرروا باشد اگر دعوی خلاقی کند بتگر
Qəsidə 70چون او بتی شمن نستاید بصد بهارچون او گلی چمن ننماید بصد بهار
Qəsidə 73چون عروسی جلوه گر شد باغ و ابرش جلوه گربر نگارش هر زمان رنگی بیفزاید دگر
Qəsidə 74چون کمانم چفته دارد عشق بالائی چو تیرمهر رخساری ز مهرم سوخته دارد چو تیر
Qəsidə 82گرد کافور است گوئی بیخته بر کوهسارتیغ پولاد است گوئی ریخته بر جویبار
Qəsidə 84گل شکفته نماند مگر بصورت حورخروش رعد نماند مگر بنفخه صور
Qəsidə 85که را پشتی کند گردون چه باشد پشتی لشگرچه باشد یاری لشگر که را دولت بود یاور
Qəsidə 94بهشتوار شد از نوبهار گیتی بازدر بهشت بر او کرد چرخ گوئی باز
Qəsidə 98نهاد روی بما دولت و سعادت بازز رنج و درد بدل دادمان سلامت و ناز
Qəsidə 100تا مهر بر فروخت ببرج حمل چراغپر شمع و پر چراغ شد از لاله باغ و راغ
Qəsidə 102دوشم شبی خجسته بد و مجلسی ظریفعیشی چو روح روشن و وقتی چو جان نظیف
Qəsidə 104با درنگ از درد دل در بوستان دی داد رنگزرد و پرچین شد چو روی دردمندان با درنگ
Qəsidə 119نگارینا تو از نوری و دیگر نیکوان از گلچو سنگ از گل شود پیدا چرا هستی تو سنگیندل؟
Qəsidə 131الا ای ماه مشکینمو به پیش آر آن می مشکینملا کن ساغر و برنِهْ به دست عاشق مسکین
Qəsidə 143بتی بمهر چو لیلی بچهر چون شیرینبوصل او دل من شاد و عیش من شیرین
Qəsidə 149بقد سرو رسائی بزلف غالیه گونیکی همیشه فراز و یکی همیشه نگون
Qəsidə 167کسی کش دل برد دلبر کسی کش جان برد جانانکه جانان دارد و دلبر سبک دارد دل و جان آن
Qəsidə 168گشت گیتی چون بهشت از فر ماه فرودینبوستان را کرد پر پیرایه های حور عین
Qəsidə 172مجلس است این مگر بهشت برینکه بنای بهشت است بر این
Qəsidə 179هرکه را دلبند باشد مهرجوی و مهربانروز او دائم بود نورزو و عید مهرگان