Rübai 148

بیجاده لب و یاسمن اندام منیشادی و نشاط و راحت و کام منی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 151

ای آنکه به روی، قبلهٔ خوبانیدل را دل و تن را تن و جان را جانی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qəsidə 13

بنفشه زلفی و سیمین برو عقیقی لببروی مایه روز و بموی مایه شب

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 15

شده است بلبل داود و شاخ گل محرابفکنده فاخته بر رود و ساخته مضراب؟

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 16

فراز ماه بتا زلف مشگبوی متابمتاب زلف و دل ما بداغ مهر متاب

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 17

کنون که شد حضری بلبل و غراب غریببعید شد گل نار و گل بنفشه قریب

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 18

لاله داری شکفته بر مهتابمشگ داری گرفته بر مه تاب

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 19

ز پی آفت هر چیز پدید است سببسبب آفت من فرقت آن سیم غبب

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 42

زمانه روی زمین را چو رنگ دیبا کردطراز دیبا یاقوت کرد و مینا کرد

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 43

همی ستیزه برد زلف یار با شمشادشگفت نیست گر از وی همیشه باشم شاد

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 56

اگر بتگر چنو داند نگاریدن یکی پیکرروا باشد اگر دعوی خلاقی کند بتگر

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 70

چون او بتی شمن نستاید بصد بهارچون او گلی چمن ننماید بصد بهار

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 73

چون عروسی جلوه گر شد باغ و ابرش جلوه گربر نگارش هر زمان رنگی بیفزاید دگر

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 74

چون کمانم چفته دارد عشق بالائی چو تیرمهر رخساری ز مهرم سوخته دارد چو تیر

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 82

گرد کافور است گوئی بیخته بر کوهسارتیغ پولاد است گوئی ریخته بر جویبار

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 84

گل شکفته نماند مگر بصورت حورخروش رعد نماند مگر بنفخه صور

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 85

که را پشتی کند گردون چه باشد پشتی لشگرچه باشد یاری لشگر که را دولت بود یاور

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 94

بهشت‌وار شد از نوبهار گیتی بازدر بهشت بر او کرد چرخ گوئی باز

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 98

نهاد روی بما دولت و سعادت بازز رنج و درد بدل دادمان سلامت و ناز

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 100

تا مهر بر فروخت ببرج حمل چراغپر شمع و پر چراغ شد از لاله باغ و راغ

Qətran Təbrizi2 dəq
Qəsidə 102

دوشم شبی خجسته بد و مجلسی ظریفعیشی چو روح روشن و وقتی چو جان نظیف

Qətran Təbrizi2 dəq
Qəsidə 104

با درنگ از درد دل در بوستان دی داد رنگزرد و پرچین شد چو روی دردمندان با درنگ

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 119

نگارینا تو از نوری و دیگر نیکوان از گلچو سنگ از گل شود پیدا چرا هستی تو سنگین‌دل‌؟

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 131

الا ای ماه مشکین‌مو به پیش آر آن می مشکینملا کن ساغر و برنِهْ به دست عاشق مسکین

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 143

بتی بمهر چو لیلی بچهر چون شیرینبوصل او دل من شاد و عیش من شیرین

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 149

بقد سرو رسائی بزلف غالیه گونیکی همیشه فراز و یکی همیشه نگون

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 167

کسی کش دل برد دلبر کسی کش جان برد جانانکه جانان دارد و دلبر سبک دارد دل و جان آن

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 168

گشت گیتی چون بهشت از فر ماه فرودینبوستان را کرد پر پیرایه های حور عین

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 172

مجلس است این مگر بهشت برینکه بنای بهشت است بر این

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 179

هرکه را دلبند باشد مهرجوی و مهربانروز او دائم بود نورزو و عید مهرگان

Qətran Təbrizi5 dəq