Qətran Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مرا هجران آن آهوی آموهمی دارد چو بچه مرده آهو
Qəsidə 208کمر بستند بهر کین شه ترکان پیکاریهمه یک رو به خونخواری همه یکدل به جراری
Qəsidə 209مرا به ناله و زاری همیبیازاریجفای تو بکشم زانکه بس سزاواری
Qəsidə 212هرکه زو دیده بود یزدان بی فرمانیدرد او را نکند هیچ خورش درمانی
Qitə 13چو باد خزان بگذرد بر درختکند پرنیان بر تنش لخت لخت
Qitə 14شهریارا خرمی کن کاول شهریور استبا دلارامی که با هر شادئی اندر خور است
Qitə 34خدایگانا چشم دلت فروخته بادبآتش غم جان عدوت سوخته باد
Qitə 36تا جهان باشد بکام و نام شاهنشاه بادآفتابش تاج باد و آسمانش گاه باد
Qitə 39جان بدخواهان تاج خسروی رنجور بادگنج شادی را همیشه جان او گنجور باد
Qitə 46از بلای دهر جان شاه گیتی فرد بادجان بدخواهان او جفت بلا و درد باد
Qitə 47چو چرخ باد خزان را بباغ راه دهدببرگ سبز رزان باد رنگ کاه دهد
Qitə 50خسروا گر دون بتاج و تخت تو محتاج بادکار تو با ناز جفت تخت و جام و تاج باد
Qitə 52بر سبزه همی آب روان آب دواندوز شاخ همی باد خزان برگ فشاند
Qitə 53دولت شاه جهان پاینده چون خورشید بادملک وعمر او چو عمر و ملکت جمشید باد
Qitə 54بباغ برگ بدینار جعفری ماندز برگ باغ بمنسوج ششتری ماند
Qitə 62ملکا کار تو بسامان بادکار اعدای تو پریشان باد
Qitə 64مخالفان ترا گردن ای ملک زده بادبتیر محنتشان دیده دل آژده باد
Qitə 65هرکه را دهر از عمادالدین بدل دوری دهدجانش را جاوید پیش دیو مزدوری دهد
Qitə 66مرا رنج بسیار و کم روزگاربشادی کسم نیست آموزگار
Qitə 70تا هست جان مؤمن بدخواه جان کافرنوروز باد خرم بر میر ابوالمظفر
Qitə 88آرزومند روی جانانمبرود زار زو همی جانم
Qitə 90از دوست بمن دوش نشان آمد و پیغامپیغام دل افروز و نشانهای غم انجام
Qitə 103از یار بریدن بسزا وار گزیدنمستم ز بنفشه بسمن برگ گزیدن
Qitə 107ای آفتاب روشن تابان میان گلشنآرام شهر مائی نام تو شیر اوژن
Qitə 110اکنون دهند خصمان ای شاه کام توواکنون کنند جان جهان را بنام تو
Qitə 129ای درم یافته از دست تو ارزانیای کرم داشته ایزد بتو ارزانی
Qitə 135ای پادشاه عالم بایسته پادشائیرادی و راست گوئی پاکی و پارسائی
Qitə 137خدایگانا کار جهان شناختهایبه تیغ سر ز همه مهتران فراختهای
Qitə 142ای سر رادان و راستان بدرستیروی زمین از بلای بخل بشستی
Qitə 143همی گذشت بکوی اندرون بت مشکویز روی او شده جای نشاط و رامش کوی