Qətran Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
شد ز فرّ ماه فروردین جهان فردوسوارباغها دیبا سلب شد شاخها مرجان نگار
Qəsidə 86مگر نگارگر چین شده است باد بهارکز او بنفش و نگار است بوستان چو بهار
Qəsidə 91همیشه بد بود اندوه و درد فرقت یاربتر بوقت گل و صبح روزگار بهار
Qəsidə 93از غم هجر طراز همه خوبان طراززرد و باریکم و لرزانم چون تار طراز
Qəsidə 97صبر من کوتاه گشت از عشق آنزلف درازکو گهی با گل بسیر است و گهی با مل براز
Qəsidə 99ای آفریدگار چو تو نافریده کسکار تو دانش و دهش و دین و داد بس
Qəsidə 101تا خزان آورد روی خویش سوی باغ و راغابر یک ساعت نجست از تعبیه کردن فراغ
Qəsidə 105کافور بار شد فلک و کوه سیمرنگوز کوه کرد روی سوی دشت غرم و رنگ
Qəsidə 107ابر درافشان بگردون بر همی بندد کللباد مشک افشان درختان را همی بندد حلل
Qəsidə 109ایا شهریاران پاکیزه دلز دست شما ابر و دریا خجل
Qəsidə 191ای آنکه تو بر ساعد اقبال سواریای آنکه تو بر مرکب فرهنگ سواری
Qəsidə 192ای ترا کرده خدا بر ملکان بار خدایشکر بادا که ترا داد بما باز خدای
Qəsidə 201دلا تا تو اندر هوان و هوائینه جفت زمینی نه جفت هوائی
Qəsidə 214بخد و قد تو ای شهره ترک کاشغریخجل شدند گل سرخ سرو غاتفری
Qitə 1بتی بروی چو لاله شکفته بر دیباتنم اسیر بلا کرد و دل اسیر هوا
Qitə 11ای آنکه چون تو زیر فلک شهریار نیستآمد بهار خرم و کس شاد خوار نیست
Qitə 25بار خدایا ز مرگ منت چه آیدبی گنهان را ز غم مکش که نشاید
Qitə 29خدایگان جهان را طبیب دارو دادموافق آمد از بهر آنکه نیکو داد
Qitə 31دل مسکین مرا کژدم دوری بگزیدتا برفت آن صنم دلبر و دوری بگزید
Qitə 40دولت خورشید شاهان جاودان بر پای بادملکت امید میران سرمدی بر جای باد
Qitə 41آنچه ایزد خواست کرد و آنچه مردم خواست دادشاه را بالنده کرد و تن درستش کرد شاد
Qitə 42کمان برم که درین روزگار تیره چو شببخفت چشم مروت بمرد مادر جود
Qitə 56اگر بمهر من آن ماه را نیاز آیدچنانکه زود برفتست زود باز آید
Qitə 59هرگه که مرا ز آمدن تو خبر آیداز جان و دلم انده دیرینه برآید
Qitə 89هرگه که من به زلف وی اندر نگه کنمشادی و خرمی ز دل خویش برکنم
Qitə 113ای خسرو جوان و جوانبخت گاه نودر خور چو اول شب شوال ماه نو
Qitə 136شاه زمینی و پادشاه زمانیجز بفریدون با هیچ خلق نمانی
Qitə 139خداوندا تن خصمان برنج اندر بفرسودیمعادی بر زیان از تو تو از تائید بر سودی
Rübai 2چون بنوازد به پیش من زیر کیامدهوش کنم همه دلم زیر کیا
Rübai 4بسپرد بپای ناکسان دهر مراتا کرد مجال یادشان قهر مرا