Qətran Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گر بنده بُدَم کنون شدم یِکرَهْ شاهمانده شود از پیاده بر یکره شاه
Rübai 129گر سوی هوا دلم همی جوید راهپیوند مرا سوی زمین آمد ماه
Rübai 134تا از بر من تو دوست دور افتادیجان و دل من دور فتاد از شادی
Rübai 144افکنده و کنده است آن شمع سرایافکنده کمند و کنده بدخواه ز جای
Qəsidə 10مرادی رسول آمد از نزد یاراکه نز یار یادآوری نزد یارا
Qəsidə 11نگار ناردانی لب بهار نارون بالامیان لاله نعمان نهفته لؤلؤ لالا
Qəsidə 20نسیم آب بماند ببوی عنبر نابسرشگ ابر بماند بلؤلؤ خوشاب
Qəsidə 26سرشک ابر به کردار لؤلؤ لالاستنسیم باد به کردار عنبر ساراست
Qəsidə 30ایا به تیغ و قلم رنج خصم و دشمن گنجتن عدوی ترا داده روزگار شکنج
Qəsidə 34ای خداوندی که یزدان خاصت از داد آفریدوز همه عیبی تن پاک تو آزاد آفرید
Qəsidə 37تا ز آمدن دوست بر من خبر آمدگوئی سرم از ناز به خورشید برآمد
Qəsidə 67بفرخ فال و خرم بخت و میمون روز و نیک اختربدارالملک باز آمد شه نیک اختر از لشگر
Qəsidə 68تا بیشتر زند به دلم عشق نیشترباشد مرا به مهر بتان میل بیشتر
Qəsidə 69تا سپاه گل هزیمت شد ز خیل ماه تیراز ترنج افروخت بستان چون سپهر از ماه تیر
Qəsidə 80شنبه شادی و اول مه آذرزخمه بر افکن بعود و عود بر آذر
Qəsidə 83گلستان شد چون بهار از فر ابر نوبهاربوستان آراسته چون لعبتان اندر بهار
Qəsidə 115تا عدیل دوست گشتم با طرب گشتم عدیلبر جهان و جان بدیل آرم بدو نارم بدیل
Qəsidə 118خیال شام فراق بتان بروز وصالمرا گداخته دارد ز غم بسان هلال
Qəsidə 122تا جهان از گل خرم شده چون باغ ارمآهو ایمن شده بر سبزه چو مرغان حرم
Qəsidə 158حور حریر سینه کام روان حورانچشمم چو بحر دارد دل جایگاه بحران
Qəsidə 162ز ابرو باد آزاری بشد آراسته بستانکنون داد از می و جانان ببستان اندرون بستان
Qəsidə 174منم غلام خداوند زلف غالیه گونکه هست چون دل من زلف او نوان و نگون
Qəsidə 177نشاط دل کن و از لعل یار پروردینکه لاله و گل پرورد باد فروردین
Qəsidə 178هر آنچه هست نهان از منجمان جهانز رای روشن شاه زمانه نیست نهان
Qəsidə 187آدینه و مهرگان و ماه نوبادند خجسته هر سه بر خسرو
Qəsidə 197بار خدایا بسی عذاب کشیدیانده و تیمار گونه گون بچشیدی
Qəsidə 207که را مهربانی نماید نگاریبخوشی گذارد همی روزگاری
Qəsidə 211نیازم ز گیتی به توست ای نیازیکه دل را امیدی و جان را نیازی
Qitə 8سر و بالایی که دارد بر سر گل مشک نابآفت دلهاست و اندر دیدهام چون آفتاب
Qitə 9ز اول اردی بهشت گشت جهان چون بهشتاز قبل آنکه درد شاه جهان را بهشت