Qətran Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای آنکه مر ترا بجهان در نظیر نیستآنکو خطر نیافت ز فیضت خطیر نیست
Qitə 24بدست تو ملکا ملک خسروانی هستبدین جهانت فرمان و کامرانی هست
Qitə 28اسب طرب و عیش تو ای شاه بزین بادجان و تن خصمان تو پیوسته بزین باد
Qitə 43خدایگانا دائم ترا سلامت بادهمیشه از بر تو تاج بر علامت باد
Qitə 49خسروا طبع تو روز و شب نشاط آلود باددشمنانت را ز دیده روی خون پالود باد
Qitə 51خدایگان جهان را ز بخت یاری بادعدیل دولت و اقبال و بختیاری باد
Qitə 58تا آفریدگار مرا رای و هوش دادبی کس ترم نیاید از خویشتن بیاد
Qitə 72ای وصل تو آب و هجر تو آذرماننده تو نزاید از مادر
Qitə 76منم ز حسرت دیدار یار زار و نزارهمی بگریم چون ابر نوبهاری زار
Qitə 77ای توئی بیچارگان را چاره و فریادرسایزد از هر دو بند و سختی مر ترا فریادرس
Qitə 81خزان ببرد بهاء همه بهار ز باغز برگ زرد بدینار زرد ماند راغ
Qitə 91نهادم بر جدائی دل نهادمنیایی تا تو باشی نیز یادم
Qitə 108آن کس که گشت ایران ویران بدست اوبسپرد جان بدولت بر شهریار نو
Qitə 109خداوندا به پیروزی همه گیتی گشادی توز بخت و دولت پیروز ماه و سال شادی تو
Qitə 118ای بند بلا دیده و از بند بجستهمردانه شده آمده بر شهر خجسته
Qitə 119ای نیزه تو گوی و دل دشمن انگلهخصم تو روبهست و حسام تو بنگله
Qitə 121دلی دیدم بسی تیمار دیدهفراوان سختی و خواری کشیده
Qitə 123ای نیکخوی مردم ای نیک خوی شاهتو نیکخواه شاه و ترا بخت نیکخواه
Qitə 131ای گشته یادگار ز کردار تو شهیدیدار تو مبارک و گفتار تو بهی
Qitə 144دلم بدیگر جای و تنم بدیگر جایتنم بغربت و دل با تو مانده اندر وای
Qitə 147چونان شدم از شادی زین نامه که گفتیدادند بمن خط بملک دو جهانی
Rübai 6مادر چو بزاد آن بدعا خواسته راکردهاست نشان آن مه پیراسته را
Rübai 10تا فتنه دلم بر آن لب میگونستصبرم کم و عشق هر زمان افزونست
Rübai 14چون دیدهٔ من دید ترا روز نخستمسکین دل من هوای دیدار تو جست
Rübai 29با آنکه دلم از غم هجرت خونستشادی بغم توام ز غم افزونست
Rübai 39بیدادگرا به گِرد بیداد مگردکز خلق به بیداد برآوردی گرد
Rübai 45خون جگر ما بقمی بیش نبودوین دوزخ آه ما دمی بیش نبود
Rübai 47هرچند ترا زمان بجان رنجان کردیزدانت رها کرد و شه ارّان کرد
Rübai 74چون چشمهٔ آفتاب بر چرخ فلکبر پیل نشسته شاه با فر ملک
Rübai 92هندو بچه ای ببرد از راه دلمدر چاه بلا فکند ناگاه دلم