Qitə 12

ای آنکه مر ترا بجهان در نظیر نیستآنکو خطر نیافت ز فیضت خطیر نیست

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 24

بدست تو ملکا ملک خسروانی هستبدین جهانت فرمان و کامرانی هست

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 28

اسب طرب و عیش تو ای شاه بزین بادجان و تن خصمان تو پیوسته بزین باد

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 43

خدایگانا دائم ترا سلامت بادهمیشه از بر تو تاج بر علامت باد

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 49

خسروا طبع تو روز و شب نشاط آلود باددشمنانت را ز دیده روی خون پالود باد

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 51

خدایگان جهان را ز بخت یاری بادعدیل دولت و اقبال و بختیاری باد

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 58

تا آفریدگار مرا رای و هوش دادبی کس ترم نیاید از خویشتن بیاد

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 72

ای وصل تو آب و هجر تو آذرماننده تو نزاید از مادر

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 76

منم ز حسرت دیدار یار زار و نزارهمی بگریم چون ابر نوبهاری زار

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 77

ای توئی بیچارگان را چاره و فریادرسایزد از هر دو بند و سختی مر ترا فریادرس

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 81

خزان ببرد بهاء همه بهار ز باغز برگ زرد بدینار زرد ماند راغ

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 91

نهادم بر جدائی دل نهادمنیایی تا تو باشی نیز یادم

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 108

آن کس که گشت ایران ویران بدست اوبسپرد جان بدولت بر شهریار نو

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 109

خداوندا به پیروزی همه گیتی گشادی توز بخت و دولت پیروز ماه و سال شادی تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 118

ای بند بلا دیده و از بند بجستهمردانه شده آمده بر شهر خجسته

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 119

ای نیزه تو گوی و دل دشمن انگلهخصم تو روبهست و حسام تو بنگله

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 121

دلی دیدم بسی تیمار دیدهفراوان سختی و خواری کشیده

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 123

ای نیکخوی مردم ای نیک خوی شاهتو نیکخواه شاه و ترا بخت نیکخواه

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 131

ای گشته یادگار ز کردار تو شهیدیدار تو مبارک و گفتار تو بهی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 144

دلم بدیگر جای و تنم بدیگر جایتنم بغربت و دل با تو مانده اندر وای

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 147

چونان شدم از شادی زین نامه که گفتیدادند بمن خط بملک دو جهانی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 6

مادر چو بزاد آن بدعا خواسته راکرده‌است نشان آن مه پیراسته را

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 10

تا فتنه دلم بر آن لب میگونستصبرم کم و عشق هر زمان افزونست

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 14

چون دیدهٔ من دید ترا روز نخستمسکین دل من هوای دیدار تو جست

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 29

با آنکه دلم از غم هجرت خونستشادی بغم توام ز غم افزونست

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 39

بیدادگرا به گِرد بیداد مگردکز خلق به بیداد برآوردی گرد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 45

خون جگر ما بقمی بیش نبودوین دوزخ آه ما دمی بیش نبود

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 47

هرچند ترا زمان بجان رنجان کردیزدانت رها کرد و شه ارّان کرد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 74

چون چشمهٔ آفتاب بر چرخ فلکبر پیل نشسته شاه با فر ملک

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 92

هندو بچه ای ببرد از راه دلمدر چاه بلا فکند ناگاه دلم

Qətran Təbrizi1 dəq