Qətran Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
با چشم و لبت شرنگ و شکّر بینمبا زلف و رخت عقیق و عنبر بینم
Rübai 99چون بیتو بُوَم جفتِ غم و درد بُوَمچون با تو بوم ز درد و غم فرد بوم
Rübai 104ما دل ز وفا و مهر تو برداریمبر آب نگارِ بیهده ننگاریم
Rübai 105تا همبر من نشستهای خاموشمچون یاد آرم فراق تو بخروشم
Rübai 107روی تو گل و بوی تو نسرین دارممن عشق و نبید خوردن آیین دارم
Rübai 114ای کام دل من و بلای حورانروی تو می و چشم تو از مخموران
Rübai 115بر چرخ جوانمرد شبیخون کردنچون خون علی بقصد صدخون کردن
Rübai 116در کار جهانیان گشاد است از تورنجت گنجست و جور داد است از تو
Rübai 139چندین سخن تلخ شنودن تا کیآزار بر آزار فزودن تا کی
Rübai 141صد بوسه بدادمش بزیر کف پایصد خواهش کردم که روی بر بنده نمای
Qəsidə 5تا خلد بباغ داد رونق راخوش گشت نوا مرغ مطوق را
Qəsidə 35به ابروان چو کمانی به زلفگان چو کمندلبانْت سوده عقیق و رخانْت ساده پرند
Qəsidə 41دیر آمدن شاه برآورد ز من دودگر دیرتر آید برود جان و تنم زود
Qəsidə 59ای ماه خوش حدیث و نگار نکو کناربا شاخ زی من آر یکی نازه کو کنار
Qəsidə 77ز روزنامه شاهان چنین دهند خبرچنین کنند بزرگان چیره دست هنر
Qəsidə 90هم مساعد یار دارم هم مساعد روزگاربخت با من سازگار و یار با من سازگار
Qəsidə 106گشت کوه و باغ در زیر گل بیجاده رنگساق و سم از گل چریدن کرد چون بیجاده رنگ
Qəsidə 121ایا درفش تو باز سپید و خصم تو بومنرفت زیر فلک چون تو خسرویرا بوم
Qəsidə 127اگر باران نباشد در بهارانسرشگ و آه من بس باد و باران
Qəsidə 134آن کجا کاوس کرد او نیت جادوستانوان کجا محمود کرد او نیت هندوستان
Qəsidə 138ای سهی سرو روان از تو بهشت آئین چمنروی تو ماهست و گرد ماه از انجم انجمن
Qəsidə 142باد نوروزی همی بر گل بدرد پیرهنلاله را کرد ابر آزاری پر از لؤلؤ دهن
Qəsidə 144بت پیمان شکن دائم شکسته زلف چون پیمانرخش ایمان دلش از کفر زلفش کفر بر ایمان
Qəsidə 148به زلف غالیهرنگی به روی آینهگونز عشق هر دو مرا روی زرد و رای نگون
Qəsidə 153تا بپوشید بلؤلؤی ثمین باغ سمناز گل سرخ بیاقوت بیاراست چمن
Qəsidə 155چه دید تشرین گوئی ز نرگس و نسرینکه باغ و بستان بستد زهر دوان تشرین
Qəsidə 166گر نگار من دو زلف خویش بسپارد بمنمشگ سایم من بکیل و غالیه سایم بمن
Qəsidə 180هلا شادی کن و می خور که بستان شد بهشت آئینکه جز می خوردن و شادی نباشد در بهشت آئین
Qəsidə 181هوا همی بنکارد بحله روی چمنصبا همی بطرازد بدر شاخ سمن
Qəsidə 186فغان من همه زان زلف تابدار سیاهکه گاه پرده لاله است و گاه معجر ماه