Qəzəl 1613

در غریبی دلم از یاد وطن خالی نیستغنچه هر جا بود از فکر چمن خالی نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1620

تا من دلشده را دست ز گردن برداشتجوهر تیغ تو چون سلسله شیون برداشت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1622

دل صد چاک اگر دست ز تن برمی داشتراه چون شانه در آن زلف معنبر می داشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1624

دار ازان چوب به پیش ره منصور گذاشتکه قدم از ره باریک ادب دور گذاشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1635

خم چو گردد قدِ افراخته می‌باید رفتپل بر این آب چو شد ساخته می‌باید رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1651

کباب شد دلم از بویش این شراب کجاست؟شکست در جگرم شیشه این گلاب کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1658

حضور دل نبود با عبادتی که مراستتمام سجده سهوست طاعتی که مراست

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 1660

ترا که عالم آیینه عالم آب استچه احتیاج به تحصیل باده ناب است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1666

مرا ز پیر خرابات این سخن یادستکه غیر عالم آب آنچه هست بر بادست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1667

مرا ز پیر خرابات نکته ای یادستکه غیر عالم آب آنچه هست بر بادست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1668

نشاط عالم بی اعتبار درگردستچو برق، خوشدلی روزگار در گردست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1678

دل شکسته به قرب خدای راهبرستکه شیشه چون شکند در دکان شیشه گرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1679

ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترستعلاقه تو به دستار بیشتر ز سرست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1686

به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرستکه میهمان لئیم از حیات خود سیرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1690

مرا ز دور تماشای خط یار بس استکه برگ عیش جنون، بویی از بهار بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1691

منم که دام بلایم رهایی قفس استوداع زندگیم در جدایی قفس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1695

دل رمیده ما از نظاره در پیش استز شوخی آتش ما از شراره در پیش است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1696

ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف استغمین مشو که سراپرده های الطاف است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1700

ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک استز کوه سر زدن آفتاب نزدیک است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1701

به غم نشاط من خاکسار نزدیک استخزان من چو حنا با بهار نزدیک است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1709

همیشه دیده سوزن ازان به دنبال استکه قبله نظرش رشته های آمال است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1712

جهان و هر چه در او هست رونمای دل استبه هیچ جا نرود هر که آشنای دل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1717

ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم استجلال حسن ز روی جمال معلوم است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1723

بلند نام نگردد کسی که در وطن استز نقش ساده بود تا عقیق در یمن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1726

صفای حسن تو از خط به جای خویشتن استدرین غبار همان بر صفای خویشتن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1730

زبان شکوه من چشم خونفشان من استچو طفل بسته زبان گریه ترجمان من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1732

اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من استشکستگی گلی از گوشه کلاه من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1739

گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این استلبی که می شکند دیدنش خمار این است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1747

به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده استسپند ماست که از چشم مجمر افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1756

چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟که شرم تشنه به خون نگاه ما شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq