مرا ز پیر خرابات این سخن یادستکه غیر عالم آب آنچه هست بر بادست

تهی است چشم تو از سرمه سلیمانیوگرنه شیشه گردون پر از پریزادست

ز کلفت است خطر بیش سخت رویان راکه زنگ، تشنه آیینه های فولادست

ازان به زندگی خویش خلق می لرزندکه دایم از نفس این شمع در ره بادست

ز کار خویش هنرمند را نصیبی نیستز جوی شیر به جز خون چه رزق فرهادست؟

مشو ز دیدن رخسار نوخطان غافلاگر چه مشق جنون بی نیاز از استادست

ز هر نسیم دلش همچو بید می لرزدز برگریز خزان سرو اگر چه آزادست

من از رسیدن روزی به خویش دانستمکه رزق مردم بی دست و پا خدادادست

زبان شانه درازست بر سر عالمز نسبتی که سر زلف را به شمشادست

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. ز بیم سیل خراب است خانه معمورز گنج، خانه ویرانه صائب آبادست

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar