Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟که آتش از عرق شرم، آب گردیده است
Qəzəl 1761خط تو چهره گشای بهار آینه استتبسمت گل جیب و کنار آینه است
Qəzəl 1766درین جهان که سرانجام خانه پردازی استعمارتی که به جای خودست خودسازی است
Qəzəl 1770چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی استبقای خرده جان و شرار هر دو یکی است
Qəzəl 1773سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی استکه مرگی دل و قحط غذای روحانی است
Qəzəl 1775به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی استجهان و هر چه در او هست، واگذاشتنی است
Qəzəl 1776خوشم به درد که در پرده شکیبایی استبدم به داغ که آیینه دار رسوایی است
Qəzəl 1786ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکستز خامکاری این میوه شاخسار شکست
Qəzəl 1789مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوستکه نور چشم فزاید صفای طلعت دوست
Qəzəl 1790هزار بار درآیم اگر به خانه دوستبه کوچه غلط اندازدم بهانه دوست
Qəzəl 1791ز عشق در اگر نور آشنایی هستبه زیر خاک هم امید روشنایی هست
Qəzəl 1792اگر نه عاشقی این چهره خزانی چیست؟اگر نه ماتمی این بخت آسمانی چیست؟
Qəzəl 1793سیاه مستی چشم از شرابخانه کیست؟عقیق چهره و لعل لب از خزانه کیست؟
Qəzəl 1795به دلنشینی صحرای عشق صحرا نیستسیاه خیمه این دشت جز سویدا نیست
Qəzəl 1804کدام شب نی کلک من آتش افشان نیست؟کدام روز که شیری درین نیستان نیست؟
Qəzəl 1809زمین چو ریگ روان است بر جناح سفردر او فشردن پای ثبات ممکن نیست
Qəzəl 1814نسیم صبحدم از بوی یار خالی نیستز بوی گل نفس نوبهار خالی نیست
Qəzəl 1824ز ناله گر دل بی برگ ما نوا می داشتچو غنچه از گره خود گرهگشا می داشت
Qəzəl 1826عنان دل ز من آن دلربا گرفت و گذاشتچو دلپذیر نبودش چرا گرفت و گذاشت
Qəzəl 1830خوش آن که چون گل ازین گلستان دمید و گذشتچو صبح یک دو نفس سرسری کشید و گذشت
Qəzəl 1836نظر بپوش ز خود تا نظر توانی یافتبشوی دست ز جان تا گهر توانی یافت
Qəzəl 1842غرور حسن به خط از دماغ یار نرفتز ترکتاز خزان زین چمن بهار نرفت
Qəzəl 1846ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفتقیامت از لب چون پسته تو شور گرفت
Qəzəl 1847خطش عنان تصرف ز دست خال گرفتبه خوش سیاه دلی ملک انتقال گرفت
Qəzəl 1850شب گذشته دل از زلف پر شکن می گفتغریب بود، ز حب الوطن سخن می گفت
Qəzəl 1852آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوختدر پرده سحاب مرا آفتاب سوخت
Qəzəl 1857خط سر زد و تغافل او همچنان به جاستگل کوچ کرد و گوش کر باغبان بهجاست
Qəzəl 1858جان در طلسم جسم ز تن پروری بجاستاین تیغ در نیام ز بیجوهری بجاست
Qəzəl 1859میگون لبی که مست و خرابم کند کجاستسرچشمه ای که سیر ز آبم کند کجاست؟
Qəzəl 1867آتش کباب کرده یاقوت آن لب استچشم سهیل در پی آن سیب غبغب است