مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوستکه نور چشم فزاید صفای طلعت دوست

به سیم قلب خریده است ماه کنعان راکسی که هر دو جهان را دهد به قیمت دوست

نهال عمر ابد با کمال رعناییگل پیاده نماید، نظر به قامت دوست

ازان به خاک برابر نموده ام خود راکه خاکسار نوازست ابر رحمت دوست

کمر به خدمت من بسته اند عالمیانازان زمان که کمربسته ام به خدمت دوست

چو خون مرده نیاید به کار زنده دلانشبی که زنده ندارند در محبت دوست

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. چرا ز دامن صحرا به حی روم صائب؟مرا که نیست چو مجنون دماغ صحبت دوست

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar