Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
خودآرا را برابر می کند با خاک خودبینیحنای شهپر پرواز طاوس است رنگینی
Qəzəl 6787نمی باید ترا مشاطه ای بهر خودآراییبه صحرا می روی، از خانه آیینه می آیی
Qəzəl 6813کوش تا دل به تماشای جهان نگذاریداغ افسوس بر آیینه جان نگذاری
Qəzəl 6814بیخبر شو ز جهان گر خبری می گیریچون گل از پوست برآ گر ثمری می گیری
Qəzəl 6820غوطه در خاک زند دل ز گریبان کسیناله در خون تپد از شوخی مژگان کسی
Qəzəl 6821خارخاری به دل افتاده ز مژگان کسیکه نپیچیده نگاهش به رگ جان کسی
Qəzəl 6822آنچه من یافتم از چهره زیبای کسیبه دو عالم ندهم ذوق تماشای کسی
Qəzəl 6833دل چون شیشه خود گر تهی از باده کنیکوری دیو هوا، پر ز پریزاده کنی
Qəzəl 6834تا تو چون شانه دل چاک مهیا نکنیپنجه در پنجه آن زلف چلیپا نکنی
Qəzəl 6841بی حجابانه به آغوش کجا می آیی؟که به صد ناز در اندیشه ما می آیی؟
Qəzəl 6847تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتیز خویش مرحله ای پیشتر نمی افتی
Qəzəl 6853اگر نسیم سحرگاه مهربان بودیز بوی گل قفسم رشک گلستان بودی
Qəzəl 6860مآل تیغ زبان نیست غیر سربازیبه زیر تیغ کنی چند گردن افرازی؟
Qəzəl 6870گذشت عمر و تو مست شراب گلرنگیدمید صبح و تو چون سبزه در ته سنگی
Qəzəl 6878به محفلی که رخ از باده لاله زار کنیچه خون که در دل بی رحم روزگار کنی
Qəzəl 6880چرا به سلسله زلف او نظر نکنی؟چرا به عالم بی منتها سفر نکنی؟
Qəzəl 6881برون نیامده از خویشتن سفر نکنیز خویش تا نبری راه عشق سرنکنی
Qəzəl 6895از مردمان اگر چه کناری گرفته ایاین گوشه را برای شکاری گرفته ای
Qəzəl 6900با زهر چشم خنده همآغوش کردهایبادام تلخ را چه شکرپوش کردهای؟
Qəzəl 6914ای زلف مشکبار تو از رحمت آیتیوز لعل آبدار تو کوثر روایتی
Qəzəl 6922حیف است حرف عشق ز ما نشنود کسیبوی گل از نسیم صبا نشنود کسی
Qəzəl 6924تیغ تو در نیام کند قطع زندگیاز آب ایستاده که دید این برندگی؟
Qəzəl 6931چند از بهار عشق قناعت به خس کنی؟در آشیانه عیش به یاد قفس کنی
Qəzəl 6937هرگاه رخ ز باده عرقناک می کنیهر سینه ای که هست ز دل پاک می کنی
Qəzəl 6940لنگر درین خراب برای چه می کنی؟در راه سیل خواب برای چه میکنی؟
Qəzəl 6944چندان به خضر ساز که از خود بدر شویکز خود برون چو خیمه زدی راهبر شوی
Qəzəl 6953خون می چکد از تیغ نگاهی که تو داریفریاد ازان چشم سیاهی که تو داری
Qəzəl 6955زنهار دل خویش به عالم نگذاریاین عیسی جان بخش به مریم نگذاری
Qəzəl 6961با زلف تو دم می زند از نافه گشاییبی شرمی مشک است ز مادر بخطایی!
Qəzəl 6963خرابم کرده چشم نیم مستیکه دارد همچو مژگان پیشدستی