Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ماچون خزان در برگریزان است گلریزان ما
Qəzəl 304تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جامهاچون رم آهو بیابانی شدند آرامها
Qəzəl 323ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدادرین ابر سیه آن برق جولان می شود پیدا
Qəzəl 326اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدابه هر جانب که رو آری چراغی می شود پیدا
Qəzəl 327عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیداکه باشد قوت بازوی هر کس از کمان پیدا
Qəzəl 337نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما رابه گلشن لذت ترک تماشا می برد ما را
Qəzəl 358سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود رانبازم همچو کوه از هر صدایی لنگر خود را
Qəzəl 362فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود رافشاندم در غبار خاطر خود دانه خود را
Qəzəl 363برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود رانهان تا چند دارم در نمد آیینه خود را؟
Qəzəl 371ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش رابه از خاکستر خود نیست مرهم، داغ آتش را
Qəzəl 374به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش رابه یاقوت لب از رخ رنگ می گرداند آتش را
Qəzəl 376به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش رارم آهو به استقبال می آید کمندش را
Qəzəl 377چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش رابه گلچینان هدر می کرد خون لاله زارش را
Qəzəl 388مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل راز خود طرف کلاه غنچه بیرون آورد گل را
Qəzəl 389نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل رانشد روشن چراغ از شعله آواز بلبل را
Qəzəl 395به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم رااگر چون غنچه از اهل دلی، دریاب این دم را
Qəzəl 396مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم رابه درد باده کن تعمیر احوال خرابم را
Qəzəl 399مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم رابه زهر چشم خوبان آب ده تیغ زبانم را
Qəzəl 402ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان رارگ ابری کند شیرازه این جمع پریشان را
Qəzəl 411فروغ مهر باشد دیده اخترشماران راصفای ماه باشد جبهه شب زنده داران را
Qəzəl 416محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان رانمی گیرد گریبان شحنه کوته آستینان را
Qəzəl 418گزیری از علایق نیست زیر چرخ یک تن رارهایی نیست زین خار شل آیین هیچ دامن را
Qəzəl 424نگه دار از لب پیمانه آن لبهای میگون راکه با خون شسته است ای خونی شرم و حیا خون را؟
Qəzəl 426ز بس اندیشه لیلی به هم پیچید مجنون رابه فکر گردباد افتاد هر کس دید مجنون را
Qəzəl 428طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین رابکش بر روی اوراق خزان دست نگارین را
Qəzəl 431به هر تردامنی منمای آن آیینه رو رامبادا زنگ خجلت سبز سازد حرف بدگو را
Qəzəl 434سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی راز گوهر چون صدف پر ساخت گردون حبابی را
Qəzəl 442به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی رامکن صرف زمین شور، آب زندگانی را
Qəzəl 447غنیمت دان درین وحشت سرا خلوت گزینی راکه از پوشیدن چشم است عینک دوربینی را
Qəzəl 450خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی راکه کوری کاسه دریوزه می گردد گدایی را