Qəzəl 452

به دل های پر از خون حرف آن زلف دو تا بگشاسر این نافه را پیش غزالان ختا بگشا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 455

نباشد چون تن آسانان ز خورد و خواب عیش ماز اشک و آه می گردد به آب و تاب عیش ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 456

فلک پرواز سازد آه را درد گران ماپر سیمرغ بخشد تیر را زور کمان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 476

من و مصری که شکرخیز بود خاک آنجاکوزه شهد شود حنظل افلاک آنجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 481

همه کس طالب آن سرو روان است اینجاآب حیوان ز نفس سوختگان است اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 483

خام ماندم ز می کهنه کشیدم تا دستنشود هیچ مرید از قدم پیر جدا!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 494

طالعی کو، که کشم مست در آغوش ترا؟بوسه تاراج کنم زان لب می نوش ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 497

گر نبینیم به خلوت رخ چون ماه تراکسی از ما نگرفته است سر راه ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 505

ما که در خم ننمودیم فلاطون خود راصاف سازیم درین صومعه ها چون خود را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 509

شانه گر باز کند زلف گرهگیرش رانی به ناخن شکند پنجه تدبیرش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 513

وحشتی داده ز اوضاع جهان دست مراکه به زنجیر دو زلفش نتوان بست مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 516

نفس سوخته روشنگر جان است مراچون شرر، زندگی از سوختگان است مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 518

دل پریخانه آن روی چو ماه است مرایوسفی در بن هر موی به چاه است مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 526

آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مراکه تسلی به دو عالم نتوان کرد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 552

صلح در پرده بود یار به جنگ آمده رامده از دست، گریبان به چنگ آمده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 578

رسیدگی ز مطالب گذشتن است اینجابه مدعا نرسیدن، رسیدن است اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 694

بادام تلخ نیست سزاوار قند رادر کار غیر چند کنی نوشخند را؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 697

افسردگی است چاره دل دردمند راخاکسترست بستر راحت سپند را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 699

یک بار بی خبر به شبستان من درآچون بوی گل، نهفته به این انجمن درآ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 700

روی تو سوخته است دل لاله زار رادر غنچه کرده است حصاری بهار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 701

دیوانه کرد سبزه خطت بهار رادر خاک و خون کشید رخت لاله زار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 702

دریاب صبح فیض نسیم بهار رادر دیده جا ده این نفس بی غبار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 707

از کینه پاک کن دل افگار خویش راصبح امید ساز شب تار خویش را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 710

حاجت به خون گرم جگر نیست داغ راروغن ز خود بود گهر شبچراغ را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 713

هست از زوال نعل در آتش کمال راشد بوته گداز، تمامی هلال را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 716

عارف متابعت نکند قال و قیل رابانگ درا به کار نیاید دلیل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 718

پیچیده است دست تو دست کلیم رادر حقه کرده لعل تو در یتیم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 727

از بس گرفت تنگی دل در میان مرادر کام همچو غنچه نگردد زبان مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 732

سرگشته ساخت خالِ دلارای او مراپرگار کرد نقطهٔ سودای او مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 733

از باده چون کند عرق آلود ماه رادر چشم آفتاب بسوزد نگاه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq