Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
به دل های پر از خون حرف آن زلف دو تا بگشاسر این نافه را پیش غزالان ختا بگشا
Qəzəl 455نباشد چون تن آسانان ز خورد و خواب عیش ماز اشک و آه می گردد به آب و تاب عیش ما
Qəzəl 456فلک پرواز سازد آه را درد گران ماپر سیمرغ بخشد تیر را زور کمان ما
Qəzəl 476من و مصری که شکرخیز بود خاک آنجاکوزه شهد شود حنظل افلاک آنجا
Qəzəl 481همه کس طالب آن سرو روان است اینجاآب حیوان ز نفس سوختگان است اینجا
Qəzəl 483خام ماندم ز می کهنه کشیدم تا دستنشود هیچ مرید از قدم پیر جدا!
Qəzəl 494طالعی کو، که کشم مست در آغوش ترا؟بوسه تاراج کنم زان لب می نوش ترا
Qəzəl 497گر نبینیم به خلوت رخ چون ماه تراکسی از ما نگرفته است سر راه ترا
Qəzəl 505ما که در خم ننمودیم فلاطون خود راصاف سازیم درین صومعه ها چون خود را؟
Qəzəl 509شانه گر باز کند زلف گرهگیرش رانی به ناخن شکند پنجه تدبیرش را
Qəzəl 513وحشتی داده ز اوضاع جهان دست مراکه به زنجیر دو زلفش نتوان بست مرا
Qəzəl 516نفس سوخته روشنگر جان است مراچون شرر، زندگی از سوختگان است مرا
Qəzəl 518دل پریخانه آن روی چو ماه است مرایوسفی در بن هر موی به چاه است مرا
Qəzəl 526آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مراکه تسلی به دو عالم نتوان کرد مرا
Qəzəl 552صلح در پرده بود یار به جنگ آمده رامده از دست، گریبان به چنگ آمده را
Qəzəl 578رسیدگی ز مطالب گذشتن است اینجابه مدعا نرسیدن، رسیدن است اینجا
Qəzəl 694بادام تلخ نیست سزاوار قند رادر کار غیر چند کنی نوشخند را؟
Qəzəl 697افسردگی است چاره دل دردمند راخاکسترست بستر راحت سپند را
Qəzəl 699یک بار بی خبر به شبستان من درآچون بوی گل، نهفته به این انجمن درآ
Qəzəl 700روی تو سوخته است دل لاله زار رادر غنچه کرده است حصاری بهار را
Qəzəl 701دیوانه کرد سبزه خطت بهار رادر خاک و خون کشید رخت لاله زار را
Qəzəl 702دریاب صبح فیض نسیم بهار رادر دیده جا ده این نفس بی غبار را
Qəzəl 707از کینه پاک کن دل افگار خویش راصبح امید ساز شب تار خویش را
Qəzəl 710حاجت به خون گرم جگر نیست داغ راروغن ز خود بود گهر شبچراغ را
Qəzəl 713هست از زوال نعل در آتش کمال راشد بوته گداز، تمامی هلال را
Qəzəl 716عارف متابعت نکند قال و قیل رابانگ درا به کار نیاید دلیل را
Qəzəl 718پیچیده است دست تو دست کلیم رادر حقه کرده لعل تو در یتیم را
Qəzəl 727از بس گرفت تنگی دل در میان مرادر کام همچو غنچه نگردد زبان مرا
Qəzəl 732سرگشته ساخت خالِ دلارای او مراپرگار کرد نقطهٔ سودای او مرا
Qəzəl 733از باده چون کند عرق آلود ماه رادر چشم آفتاب بسوزد نگاه را