Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفتهمچو قمری طوق حکم من به گردن می گرفت
Qəzəl 1405چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟رو به این آیینه آورده است آه از شش جهت
Qəzəl 1420خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداسترشته از صافی این دانه گوهر پیداست
Qəzəl 1430در لحد گل نکند شعله داغی که مراستروغن از ریگ کند جذب چراغی که مراست
Qəzəl 1432دانه اشک بود توشه راهی که مراستدل آسوده بود قافله گاهی که مراست
Qəzəl 1437غمگسار دل سودازده من شبهاستهمزبانی که مرا هست همین یاربهاست
Qəzəl 1438زان دم تیغ که از آب بقا سیراب استآب بردار که صحرای فنا بی آب است
Qəzəl 1453نیست آرام در آن دل که هوس بسیارستشررآمیز بود شعله چو خس بسیارست
Qəzəl 1455خط شبرنگ کز او حسن بتان را خطرستچشم عیار ترا پرده گلیم دگرست
Qəzəl 1478عشق را از دل سودازده ما ننگ استاین پلنگی که با سایه خود در جنگ است
Qəzəl 1487(جسم زاری است که با آه به هم پیچیده استگردبادی که درین بادیه سرگردان است)
Qəzəl 1524همچو زنجیر به هم ناله ما پیوسته استشور این سلسله تا روز جزا پیوسته است
Qəzəl 1533این نه غنچه است که گلزار به بار آورده استکه به ما نامه سربسته ز یار آورده است
Qəzəl 1536بس که مژگان تو بر دیده روشن زده استپرده دیده من کاغذ سوزن زده است
Qəzəl 1537موج خط حلقه بر آن عارض گلگون زده استجوهر از آینه حسن تو بیرون زده است
Qəzəl 1538دل من تیره ز بسیاری گفتار شده استزین پریشان نفس آیینه من تار شده است
Qəzəl 1542روح را جسم گران مانع شبگیر شده استجای رحم است به سیلی که زمین گیر شده است
Qəzəl 1544آخر حسن تو از خط به از آغاز شده استکه ز هر حلقه، در باغ نوی باز شده است
Qəzəl 1559دیدن تازه خطان شاهد بالغ نظری استواله آیه رحمت نشدن بی بصری است
Qəzəl 1570رتبه عشق و هوس پیش بتان هر دو یکی استخار خشک و مژه اشک فشان هر دو یکی است
Qəzəl 1572دست در دامن اندیشه زدن نادانی استساحلی دارد اگر بحر جهان حیرانی است
Qəzəl 1584به بهشتی نتوان رفت که رضوانی هستننهم پای در آن خانه که دربانی هست
Qəzəl 1639ناز بیماری ازان چشم گرانخواب گرفتجوهر تیغ ازان موی میان تاب گرفت
Qəzəl 1653اگر ز عالم تسلیم گوشه ای داریبهشت و طوبی و حوران خوش لقا اینجاست
Qəzəl 1659پرستشی که مدام است می پرستی ماستشبی که صبح ندارد سیاه مستی ماست
Qəzəl 1677حضور خاطر اگر در نماز معتبرستامید ما به نماز نکرده بیشترست
Qəzəl 1680به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرستگره شود به گلو گریه ای که بیجگرست
Qəzəl 1684به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرستغنیمت است که سیلاب ما سبکسیرست
Qəzəl 1685ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرستغبار خاطر ارباب فقر اکسیرست
Qəzəl 1689به دام خلق مقید شدن گل هوس استشکارهرزه مرس همچو موج خار و خس است