Qəzəl 1403

پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفتهمچو قمری طوق حکم من به گردن می گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1405

چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟رو به این آیینه آورده است آه از شش جهت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1420

خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداسترشته از صافی این دانه گوهر پیداست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1430

در لحد گل نکند شعله داغی که مراستروغن از ریگ کند جذب چراغی که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1432

دانه اشک بود توشه راهی که مراستدل آسوده بود قافله گاهی که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1437

غمگسار دل سودازده من شبهاستهمزبانی که مرا هست همین یاربهاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1438

زان دم تیغ که از آب بقا سیراب استآب بردار که صحرای فنا بی آب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1453

نیست آرام در آن دل که هوس بسیارستشررآمیز بود شعله چو خس بسیارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1455

خط شبرنگ کز او حسن بتان را خطرستچشم عیار ترا پرده گلیم دگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1478

عشق را از دل سودازده ما ننگ استاین پلنگی که با سایه خود در جنگ است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1487

(جسم زاری است که با آه به هم پیچیده استگردبادی که درین بادیه سرگردان است)

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1524

همچو زنجیر به هم ناله ما پیوسته استشور این سلسله تا روز جزا پیوسته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1533

این نه غنچه است که گلزار به بار آورده استکه به ما نامه سربسته ز یار آورده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1536

بس که مژگان تو بر دیده روشن زده استپرده دیده من کاغذ سوزن زده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1537

موج خط حلقه بر آن عارض گلگون زده استجوهر از آینه حسن تو بیرون زده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1538

دل من تیره ز بسیاری گفتار شده استزین پریشان نفس آیینه من تار شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1542

روح را جسم گران مانع شبگیر شده استجای رحم است به سیلی که زمین گیر شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1544

آخر حسن تو از خط به از آغاز شده استکه ز هر حلقه، در باغ نوی باز شده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1559

دیدن تازه خطان شاهد بالغ نظری استواله آیه رحمت نشدن بی بصری است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1570

رتبه عشق و هوس پیش بتان هر دو یکی استخار خشک و مژه اشک فشان هر دو یکی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1572

دست در دامن اندیشه زدن نادانی استساحلی دارد اگر بحر جهان حیرانی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1584

به بهشتی نتوان رفت که رضوانی هستننهم پای در آن خانه که دربانی هست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1639

ناز بیماری ازان چشم گرانخواب گرفتجوهر تیغ ازان موی میان تاب گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1653

اگر ز عالم تسلیم گوشه ای داریبهشت و طوبی و حوران خوش لقا اینجاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1659

پرستشی که مدام است می پرستی ماستشبی که صبح ندارد سیاه مستی ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1677

حضور خاطر اگر در نماز معتبرستامید ما به نماز نکرده بیشترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1680

به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرستگره شود به گلو گریه ای که بیجگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1684

به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرستغنیمت است که سیلاب ما سبکسیرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1685

ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرستغبار خاطر ارباب فقر اکسیرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1689

به دام خلق مقید شدن گل هوس استشکارهرزه مرس همچو موج خار و خس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq