Qəzəl 2503

با دهان خشک هرکس خندهٔ تر می‌زندساغر تبخاله‌اش پهلو به کوثر می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2505

با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زندبوسه چون ساغر بر آن لبهای میگون می زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2506

چون ز تاب می رخت بر لاله پهلو می‌زندغنچه در پیش گل روی تو زانو می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2507

شانه چون بر زلف خود آن عنبرین‌مو می‌زنددر بیابان داغ‌های لاله را بو می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2512

هر که بال و پر چو سرو از همت والا کندسیر با استادگی در عالم بالا کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2513

می به جرأت در قدح در پای خم مینا کنددخل دریا ابر را در خرج بی پروا کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2514

پیش ابر نوبهاران چون صدف لب وا کندشور غیرت زندگی را تلخ بر دریا کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2536

کی گره باز از دل من باده گلگون کند؟نی مگر دست نوازش ز آستین بیرون کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2538

گرنه دل را زلف مشکینش نگهداری کندکیست این بیمار را یک شب پرستاری کند؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2539

هر که اوقات گرامی صرف خودسازی کندخانه اش سازست چون جان خانه پردازی کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2541

با خیال دوست هر کس مجلس آرایی کندگرچه با معشوق باشد یاد تنهایی کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2542

جذبه عاشق اثر در سنگ خارا می‌کندکوهکن معشوق خود از سنگ پیدا می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2543

سیل اشکم گوهر راز آشکارا می‌کندآنچه پنهان کرده‌ام سیما هویدا می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2544

هرکه آن لب‌های میگون را تماشا می‌کندچشم می‌پوشد ز حیرانی دهن وا می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2545

عشق جا در سینه های تنگ پیدا می کندجای خود را این شرر در سنگ پیدا می کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2551

سیرچشمی تنگدستان را توانگر می‌کندموم را این بحر گوهرخیز عنبر می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2557

گر جلا آیینه‌های تیره را نم می‌کندعاشقان را هم می گلرنگ خرم می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2570

تا خدنگ غمزه بال و پرفشانی می‌کندخون ما افسردگان رقص روانی می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2580

محو شد نور خرد تا شد مرا سودا بلندروزها کوتاه گردد چون شود شبها بلند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2582

برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلندپیش ما چون ناله اهل هوس گردد بلند؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2583

خنده چون زان غنچه مستور می‌گردد بلنداز جگرگاه بدخشان شور می‌گردد بلند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2585

نور شمع طور کی گردد زهر محفل بلند؟کی شود این شعله جانسوز از هر دل بلند؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2593

کی به هر چشمی نظربازان تماشایش کنند؟هم مگر نور اقتباس از روی زیبایش کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2596

غنچه خسبانی که از زانوی خود بالین کننداز شکست تن کمند شوق را پرچین کنند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2610

بر دل بی آرزو زندان تن صحرا بودچشمه سوزن به تار بی گره دریا بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2611

دم زخواهش چون مصفا شد دم عیسی بوددست چون شد از طمع کوته ید بیضا بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2619

یاد ایامی که بزم عیش ما معمور بودمغز ما از نشأه می پرده دار حور بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2622

ریزش اشک ندامت غافلان را بس بودمشت آبی لشکر خواب گران را بس بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2634

روح را در تنگنای جسم کی شادی بود؟مرغ دام افتاده را شادی در آزادی بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2656

در دل هرکس که ذوق جستجو پیدا شودقطره اش در عین گوهر واصل دریا شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq