Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تا کی اندیشه این عالم پرشور کنی؟دست تا چند درین خانه زنبور کنی؟
Qəzəl 6836چند چون چشم هوسناک به هر سو بینی؟جمع شو تا هم از آیینه خود رو بینی
Qəzəl 6837چه به هر سوی چو کوران به عصا می بینی؟چاه زیر قدم توست چو وا می بینی
Qəzəl 6864اگر چه هست به ظاهر خراب درویشیز وصل گنج بود کامیاب درویشی
Qəzəl 6868ازان همیشه بود تازه روی درویشیکه متصل به محیط است جوی درویشی
Qəzəl 6888نماند دشت جنون را رمیده آهوییکه پیش وحشت من ته نکرد زانویی
Qəzəl 6896در خاک و خون کشید مرا ترکزادهایمژگان به نازبالش دل تکیه دادهای
Qəzəl 6910آن را که هست گردش چشم غزالهایدر کار نیست رطل گران و پیالهای
Qəzəl 6912ای جان به قید گنبد خضرا چگونهای؟ای باده در شکنجه مینا چگونهای؟
Qəzəl 6913طفلی کز او مراست تمنای آشتیدارد به جنگ رغبت حلوای آشتی
Qəzəl 6941پنهان رخ چو ماه برای چه می کنی؟خون در دل نگاه برای چه می کنی؟
Qəzəl 6950چون رشته به همواری اگر نام برآریاز گرد گریبان گهر سر بدر آری
Qəzəl 6969تجلی سنگ را نومید نگذاشتمترس از دورباش لن ترانی
Qəzəl 6989کشتی تن را شکستم یللیاز حجاب بحر رستم یللی
Qəzəl 1406مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندتبه زور می چو مینا از میان مستان ربایندت
Qəzəl 1425بی طراوت نشود سرو جوانی که تراستدر شکر خواب بهارست خزانی که تراست
Qəzəl 1426اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراستبحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست
Qəzəl 1427پرده شب بود ایام شبابی که مراسترگ سنگ است ز غفلت رگ خوابی که مراست
Qəzəl 1476هر چه جز گوهر عشق است درین بحر کف استهر حیاتی که نه در عشق سرآید تلف است
Qəzəl 1698ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک استبه گل قرار نگیرد سفینه تا سبک است
Qəzəl 1777بلای مردم آزاده، لاف یکتایی استاگر به سرو شکستی رسد ز رعنایی است
Qəzəl 1893وحدت سرای دل به جهانی برابرستهر گوشه اش به کنج دهانی برابرست
Qəzəl 2223از خودگذشتگان را آیینه بی غبارستپیوسته صاف باشد بحری که بی کنارست
Qəzəl 2225موج سراب دنیا، شمشیر آبدارستآبش لعاب افعی، خارش زبان مارست
Qəzəl 2258ترک چشم مخمورش مست ناتوانیهاستفتنه با نگاه او گرم همعنانیهاست
Qəzəl 2333چشم خونبارم گرو ز ابر بهاری می بردنبض من از برق دست از بیقراری می برد
Qəzəl 2555شوق را آتش عنان دوری منزل میکندراهرو را منزل نزدیک کاهل میکند
Qəzəl 2703میشود عارف خجل نادان چو ملزم میشودمیکشد ناموس عالم هرکه آدم میشود
Qəzəl 2863زانفاس گرامی آنچه صرف آه می گرددبه دیوان قیامت مد بسم الله می گردد
Qəzəl 2897زخاطر ریشه غم دور ساغر بر نمی آردکه صیقل از دل آیینه جوهر بر نمی آرد