Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مرا از عشق داغی بر دل افگار بایستیچراغی بر سر بالین این بیمار بایستی
Qəzəl 6775به شکر این که داری دست بر میخانه ای ساقیمرا از دست غم بستان به یک پیمانه ای ساقی
Qəzəl 6786چرا از سینه ای آه سحر بیرون نمی آیی؟سبک چون تیغ ازین زیر سپر بیرون نمی آیی؟
Qəzəl 6790مرا افکنده رخسار عرقناکش به دریاییکه دارد هر حبابش در گره طوفان خودرایی
Qəzəl 6794چهره را صیقلی از آتشِ می ساختهایخبر از خویش نداری که چه پرداختهای
Qəzəl 6802دلربایانه دگر بر سر ناز آمدهایاز دل من چه به جا مانده که باز آمدهای
Qəzəl 6805می گزد راحتم ای خار مغیلان مددیپایم از دست شد ای خضر بیابان مددی
Qəzəl 6815تا کی از خواب گران پرده دولت سازی؟چشمه خضر نهان در دل ظلمت سازی
Qəzəl 6856دگر چه شد که به عشاق سرگران بودی؟چو لاله حرف جگرسوز در دهان داری
Qəzəl 6874تو قدر درد و غم جاودان چه می دانی؟حضور عافیت رایگان چه می دانی؟
Qəzəl 6897ای آن که دل به عمر سبکرو نهادهایدر رهگذار سیل میان را گشادهای
Qəzəl 6906ای کوه بیستون که چنین سرکشیدهایبازوی آهنین مرا دور دیدهای!
Qəzəl 6909ما را بس است سلسله جنبان اشارهایکافی است بزم سوختگان را شرارهای
Qəzəl 6919قطع نظر چگونه ز جانان کند، کسی؟از ماه مصر آینه پنهان کند، کسی
Qəzəl 6943ای بیخبر ز خود به تماشا چه میروی؟چون آفتاب سر زده هرجا چه میروی؟
Qəzəl 6949دستی به سر زلف خود از ناز کشیدیتا حلقه به گوش که دگر باز کشیدی
Qəzəl 6964زمین از ترکتاز او غباریفلک از کاروانش شیشه باری
Qəzəl 6971مکن ای بی وفا ناآشناییدر آتش سوخت گل از بی وفایی
Qəzəl 6973تا کی ز دود غلیان دل را تباه سازی؟این خانه خدا را تا کی سیاه سازی؟
Qəzəl 6985هر چند که مهر شرم بر درج دهن داریچون غنچه به زیر لب صد رنگ سخن داری
Türki qəzəl 4Olmadı xürşididən dağlarda rəngin qaşlar,Gördilər ləli-ləbin qan tərlədilər daşlar.
Türki qəzəl 5Məni məhrum edən rüxsaridən zülfi-pərişandır,Bu dəryayi-lətafət mövci-ənbər içrə pünhandır.
Qəzəl 6خط نمیسازد مرا زان لعل جانپرور جداتشنه کی گردد به تیغ موج از کوثر جدا؟
Qəzəl 17بوی پیراهن دلیلِ راه شد یعقوب راهست از طالب فزون دردِ طلب مطلوب را
Qəzəl 18من ملایم کردم از آه آسمانِ سخت رانرم از آتش میتوان کردن کمانِ سخت را
Qəzəl 27میکند گلگل نگه رخسارِ خندانِ تراگل ز چیدن بیش میگردد گلستانِ ترا
Qəzəl 31نیست ممکن رامکردن چشمِ جادوی تراسایه میبوسد زمین از دور، آهوی ترا
Qəzəl 47میگدازد خونِ گرمم نشترِ فَصّاد رامیکند از آب عریان، دشنهٔ فولاد را
Qəzəl 49چشمِ حیران ساخت رویش خطِ مُشکاندود راآه ازین آتش که در زنجیر دارد دود را
Qəzəl 51نیست حاجت دیدهبان حسنِ عتابآلود رادور باش از خود بود حسن حجابآلود را