Qəzəl 2373

شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرداز سر خم خشت را آواره جوش باده کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2374

هر که چون آب روان آیینه خود ساده کردسرو را چون بندگان در پیش خود استاده کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2378

یاد باد آن بی حقیقت را که یاد ما نکردبر فلک شد دود آه ما و سر بالا نکرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2400

خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خوردآب را نتوان چنین خوردن که او خون می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2404

از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زدباز آن آیینه رو نقشی عجب بر آب زد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2407

خاطر آزرده را سیر گلستان می گزدشور بلبل، خنده گل، بوی ریحان می گزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2411

از حریص افزون به قانع فیض احسان می‌رسدروزی مور از شکرخند سلیمان می‌رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2412

بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شدحلقه های زلف یکسر حلقه گرداب شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2414

دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شداین خراب آباد آخر آهنین بنیاد شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2425

جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟دل به جان آمد ز وحشت دل شکاران را چه شد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2431

هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شدطوطی بی طالع ما سبزه بیگانه شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2435

ماند دلتنگ آن که باغ دلگشای خود نشددربدر افتاد هر کس آشنای خود نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2445

زخم گل آب از نوای آبدارم می‌کشدشور بلبل خجلت از جوش بهارم می‌کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2449

تیرگی از مد احسان جان روشن می کشدرشته میل آتشین در چشم سوزن می کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2450

گرچه عمری شد صبا مشق ریاحین می کشدخجلت روی زمین زان خط مشکین می کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2458

دست چون عیسی زدنیا پاک می باید فشاندگرد ره در دامن افلاک می باید فشاند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2459

عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماندمشت خاشاکی درین ویرانه از سیلاب ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2464

از غبار خط دهان تنگ او پوشیده مانددیدنی نادیده و نادیدنی در دیده ماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2468

حیف کز آیینه رویان پاکدامانی نماندچشم شرم آلود و روی گوهرافشانی نماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2472

از سر زانوی خود آیینه دارت داده اندبنگر این آیینه از بهر چه کارت داده اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2482

خشم را روشندلان در حِلم پنهان کرده‌اندآتش سوزنده را بر خود گلستان کرده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2488

تن‌پرستانی که در تضییع آب و دانه‌انددر ریاض آفرینش سبزه بیگانه‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2492

از دل سنگین لیلی کعبه جان ساختنداز غبار خاطر مجنون بیابان ساختند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2510

پرده پوشی عشق عالمسوز را پیدا کندپرده تبخال تب را بیشتر رسوا کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2522

هر که قطع راه مطلب در رکاب دل کندهفتخوان چرخ را چون آه یک منزل کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2523

باطلان را گفتگوی حق اثر در دل کندآب شیرین گر زمین شور را قابل کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2526

تا به کی گرد کدورت زیر دیوارم کند؟عشق کو تا از غم عالم سبکبارم کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2531

زلف مشکینت که خون در ساغر ایمان کندشانه را در یک سراسر پنجه مرجان کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2534

بوی پیراهن زلیخا را کجا روشن کند؟شمع هیهات است پای خویش را روشن کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2554

گر چنین آن چشم جادو رخنه در دل می‌کنداز دلم هر رخنه‌ای را چاه بابل می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq