Qəzəl 3877

نه هرکه خواجه شود بنده پروری داندنه هرکه گردنی افراخت سروری داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3878

نه هر سخن نشناسی سخنوری داندنه هر سیاه دلی کیمیاگری داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3882

چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داندز عشق حال مرا هیچ کس نمی‌داند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3891

خزان رسید وگل افشانی بهار نماندبه دست بوسه فریب چمن نگار نماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3894

فلک به آبله خار دیده می‌ماندزمین به دامن در خون کشیده می‌ماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3896

زخنده تو گره در دلی نمی ماندتو چون گشاده شوی مشکلی نمی ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3899

سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اندز راستی چو خدنگ از کمان برآمده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3915

سخنوران که درین بوستان نوا سازندکباب یکدگر از شعله های آوازند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3917

درین ریاض دلی را که آب می‌سازندچو شبنم آینه آفتاب می‌سازند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3922

ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشندازان به است که صد گنج پرگهر بخشند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3928

ز درد چهره محال است مرد زرد کندچه لایق است که اظهار درد مردکند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3932

جمال را نگه تلخ او جلال کندحرام را لب میگون او حلال کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3936

لبش به خنده دل غنچه را دونیم کننگاه را گل رخسار او شمیم کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3942

کجا مرا می گلگون دماغ تازه کندکه تخم سوخته را ابر داغ تازه کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3947

مرا همیشه دل از وصل یار می شکندسبوی من به لب جویبار می شکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3957

ترا اگر به نیاز احتیاج خواهد بودنیازمندی ما را رواج خواهد بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3959

فروغ ماه محال است پایدار بوددو هفته است لباسی که مستعار بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3967

به چاره سوز محبت ز جان برون نرودتبی است عشق که از استخوان برون نرود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3968

به تیغ از سر بی مغز آرزو نرودکه بوی باده به یک شستن از کدو نرود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3974

اگر کسی متوسل به چاره ساز شودهم از طبیب و هم از چاره بی نیاز شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3978

سخن بجا چو بود رتبه اش زیاده شودکز اعتبار فتد چون نگین پیاده شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3979

چو غنچه هر که درین گلستان گشاده شودمرا به خنده شادی دهان گشاده شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3981

به چشم شوخ رگ خواب تازیانه شودکه خاروخس چوبه آتش رسد زبانه شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3991

به صبر مشکل عالم تمام بگشایدکه این کلید به هر قفل راست می آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3993

عرق چو بر رخت از گرمی شراب آیدشفق به ساغر زرین آفتاب آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4004

ز دل خیال میانش به در نمی‌آیدز لفظ معنی پیچیده بر نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4008

گل از عذار تو چیدن ز من نمی آیدچه جای چیدن دیدن ز من نمی آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4016

زبان شکوه به خشم زمانه افزایدکه خس به آتش سوزان زبانه افزاید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4017

ز روی نو خط دلدار جان بیاسایدچو ماه پرده نشین شد کتان بیاساید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4021

لطافت رخ ازین بیشتر نمی‌باشدکه بی‌نقاب ترا آشکار نتوان دید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq