Qəzəl 1743

مرا به سیل سبکسیر رشک می آیدکه غیر صدق طلب راهبر نخواسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1749

به نامرادی ما عشق مایل افتاده استوگرنه مطلب کونین در دل افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1751

نه خط ز خال لب یار سر برآورده استکه در هوای شکر، مور پر برآورده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1753

کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده استچو خضر غوطه به سر چشمه بقا زده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1755

به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده استبه یک پیاده کسی لشکری بهم نزده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1767

میی که درد ندارد صفای درویشی استگلی که رنگ نبازد لقای درویشی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1772

فضای دشت ز خونین دلان گلستانی استز خود برآ که عجب دامن بیابانی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1774

ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی استدهان پسته پر از خون دل ز خندانی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1778

در آن مقام که حیرت دلیل دانایی استنفس شمرده زدن نیز بادپیمایی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1797

به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیستبه این صفا، گهری در ضمیر کوثر نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1808

اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیستکه تنگنای جهان جای دل تپیدن نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1810

چه خستگی است که در چشم ناتوان تو نیست؟چه دلخوشی است که در گوشه دهان تو نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1831

کنون که از کمر کوه موج لاله گذشتبیار کشتی می، نوبت پیاله گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1832

ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشتکه خاک مشک تر و داغ لاله عنبر گشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1844

سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفتدو دست صبح به روی خود آفتاب گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1861

رویی کز او نریخته است آبرو کجاست؟ابرتری که تازه شود جان ازو کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1862

شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماستموج شراب، سرخی سرهای باب ماست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1863

فتح و ظفر ز خودشکنی زیر دست ماستچون زلف و خط، درستی ما در شکست ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1869

درد دلم ز پرسش ارباب عادت استبیماریی که هست مرا، از عیادت است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1871

آن خال لب ستاره صبح قیامت استعمر دوباره سایه آن سرو قامت است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1876

با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟با خط و زلف، سنبل و ریحان چه حاجت است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1887

ما را کلاه فقر به افسر برابرستسد رمق به ملک سکندر برابرست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1898

جانهای آرمیده ز مردم رمانترستآبی که ایستاده تر اینجا روانترست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1915

نقد نشاط در دل گنجینه خم استاین گنج در عمارت دیرینه خم است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1921

آیینه را توجه خاطر به گلخن استهر جا صفای قلب دهد روی، گلشن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1923

راز نهان ز سینه در انداز جستن استاز زور باده شیشه ما در شکستن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1925

آسودگی به گوشه عزلت نشستن استسررشته امید ز عالم گسستن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1926

روشنگر وجود به راه اوفتادن استدر جویبار، سبزی آب از ستادن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1936

در هر دلی که ریشه کند پیچ و تاب عشقپیوسته همچو زلف، سرش در کنار اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1939

شاهنشهی است عشق که دل جلوه گاه اوستآهی که خیزد از دل ما گرد راه اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq