Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مرا به سیل سبکسیر رشک می آیدکه غیر صدق طلب راهبر نخواسته است
Qəzəl 1749به نامرادی ما عشق مایل افتاده استوگرنه مطلب کونین در دل افتاده است
Qəzəl 1751نه خط ز خال لب یار سر برآورده استکه در هوای شکر، مور پر برآورده است
Qəzəl 1753کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده استچو خضر غوطه به سر چشمه بقا زده است
Qəzəl 1755به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده استبه یک پیاده کسی لشکری بهم نزده است
Qəzəl 1767میی که درد ندارد صفای درویشی استگلی که رنگ نبازد لقای درویشی است
Qəzəl 1772فضای دشت ز خونین دلان گلستانی استز خود برآ که عجب دامن بیابانی است
Qəzəl 1774ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی استدهان پسته پر از خون دل ز خندانی است
Qəzəl 1778در آن مقام که حیرت دلیل دانایی استنفس شمرده زدن نیز بادپیمایی است
Qəzəl 1797به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیستبه این صفا، گهری در ضمیر کوثر نیست
Qəzəl 1808اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیستکه تنگنای جهان جای دل تپیدن نیست
Qəzəl 1810چه خستگی است که در چشم ناتوان تو نیست؟چه دلخوشی است که در گوشه دهان تو نیست
Qəzəl 1831کنون که از کمر کوه موج لاله گذشتبیار کشتی می، نوبت پیاله گذشت
Qəzəl 1832ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشتکه خاک مشک تر و داغ لاله عنبر گشت
Qəzəl 1844سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفتدو دست صبح به روی خود آفتاب گرفت
Qəzəl 1861رویی کز او نریخته است آبرو کجاست؟ابرتری که تازه شود جان ازو کجاست؟
Qəzəl 1862شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماستموج شراب، سرخی سرهای باب ماست
Qəzəl 1863فتح و ظفر ز خودشکنی زیر دست ماستچون زلف و خط، درستی ما در شکست ماست
Qəzəl 1869درد دلم ز پرسش ارباب عادت استبیماریی که هست مرا، از عیادت است
Qəzəl 1871آن خال لب ستاره صبح قیامت استعمر دوباره سایه آن سرو قامت است
Qəzəl 1876با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟با خط و زلف، سنبل و ریحان چه حاجت است؟
Qəzəl 1887ما را کلاه فقر به افسر برابرستسد رمق به ملک سکندر برابرست
Qəzəl 1898جانهای آرمیده ز مردم رمانترستآبی که ایستاده تر اینجا روانترست
Qəzəl 1915نقد نشاط در دل گنجینه خم استاین گنج در عمارت دیرینه خم است
Qəzəl 1921آیینه را توجه خاطر به گلخن استهر جا صفای قلب دهد روی، گلشن است
Qəzəl 1923راز نهان ز سینه در انداز جستن استاز زور باده شیشه ما در شکستن است
Qəzəl 1925آسودگی به گوشه عزلت نشستن استسررشته امید ز عالم گسستن است
Qəzəl 1926روشنگر وجود به راه اوفتادن استدر جویبار، سبزی آب از ستادن است
Qəzəl 1936در هر دلی که ریشه کند پیچ و تاب عشقپیوسته همچو زلف، سرش در کنار اوست
Qəzəl 1939شاهنشهی است عشق که دل جلوه گاه اوستآهی که خیزد از دل ما گرد راه اوست