Qəzəl 2240

به چشم من فلک یک چشمخانه استکه انسان مردمک، نور آن یگانه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2256

زیر بال است پناهی که مراستشمع بالین بود آهی که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2259

شود چو غنچه سخن پیشه، شیشه شیشه شراب استچو دل تنک شد از اندیشه، شیشه شیشه شراب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2263

آیینه را سیاه کند با غبار بحثگو آسمان مکن به من خاکسار بحث

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2276

ماییم و خیال دهن یار و دگر هیچقانع شده با نقطه ز پرگار و دگر هیچ

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2277

لب هیچ و دهان هیچ و کمر هیچ و میان هیچچون بید ندارد ثمر آن سرو روان هیچ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2290

منه چو ساده دلان دل به کامرانی صبحکی طی شود به دو دم پیری و جوانی صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2293

زان پیشتر که تیغ کشد آفتاب صبحرطلی به گردش آر گرانتر ز خواب صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2296

لبریز از می شفق کن ایاغ صبحاز خشکی دماغ محور بر دماغ صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2308

مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخز پشت دست ندامت مساز دندان سرخ

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2310

شد زسر گردانی من بس که حیران گردبادکرد گردش را فرامش در بیابان گردباد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2311

از لب منصور راز عشق بر صحرا فتادپرده دریا درد موجی که بی پروا فتاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2312

خال موزون است هر جا بر رخ دلبر فتادهیچ جا بیجا نباشد هر که نیک اختر فتاد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2317

بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاداز سبکدستی بنای عشق را محکم نهاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2321

رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیادمی شود شوق لب میگون زبوسیدن زیاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2323

غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟زردی از آیینه هیهات است روشنگر برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2327

هرکه با خود درد و داغ دل‌سِتان را می‌بردبی‌تکلف حاصل کون و مکان را می‌برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2329

جنبش مژگان حضور از دیده و دل می بردچشم بسمل لذت از دیدار قاتل می برد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2340

بوسه چون محروم از آن لبهای خندان بگذرد؟مور ما چون تلخکام از شکرستان بگذرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2347

در غبار خط همان زلفش بود جویای دلخاک سیر از صید چشم دام نتوانست کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2354

مهر خاموشی مرا گنجینه اسرار کرددامنم را چون صدف پر گوهر شهوار کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2356

هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کردسنگلاخ دهر را بر خویشتن هموار کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2365

سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرددیده آیینه را جوهر پر از خاشاک کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2368

سیل اشک من بساط سبزه را پامال کردگوشمال ناله من بلبلان را لال کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2373

شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرداز سر خم خشت را آواره جوش باده کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2374

هر که چون آب روان آیینه خود ساده کردسرو را چون بندگان در پیش خود استاده کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2378

یاد باد آن بی حقیقت را که یاد ما نکردبر فلک شد دود آه ما و سر بالا نکرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2400

خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خوردآب را نتوان چنین خوردن که او خون می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2404

از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زدباز آن آیینه رو نقشی عجب بر آب زد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2407

خاطر آزرده را سیر گلستان می گزدشور بلبل، خنده گل، بوی ریحان می گزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq