منه چو ساده دلان دل به کامرانی صبحکی طی شود به دو دم پیری و جوانی صبح

زمان شادی افلاک را دوامی نیستبه قدر مد شهاب است شادمانی صبح

کند ز باده گران رطل خویش را دل شبکسی که با خبرست از سبک عنانی صبح

شمرده دار نفس در حریم ساده دلانکه می پرد ز نفس رنگ ارغوانی صبح

سپهر سفله سخی با گشاده رویان استبود ز خرده انجم گهر فشانی صبح

مشو ز صحبت پیران زنده دل غافلکه نیست یک دو نفس بیش زندگانی صبح

دلت کباب ز خورشید طلعتی نشده استچه لذت است ترا از نمک فشانی صبح؟

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. ترا که نیست امیدی به خواب رو صائبکه تلخ کرد مرا خواب، دیده بانی صبح

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri