به چشم من فلک یک چشمخانه استکه انسان مردمک، نور آن یگانه است

نباشد چون سبکرو توسن عمر؟که هر موج نفس چون تازیانه است

بود در زیر لب، جان عاشقان راکه جای رفتنی بر آستانه است

گناهان را ز خردی سهل مشمارکه خرمنهای عالم دانه دانه است

چنان غفلت ترا مدهوش کرده استکه خواب مرگ در گوشت فسانه است

به غیر از آه، مکتوبی ندارمچو آتش ترجمان من زبانه است

مکن بر عشق، آه بوالهوس حملکه چون تیر هوایی بی نشانه است

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. ازان خورشید شد صائب جهانگیرکه از رخسار زرینش خزانه است

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq