Qəzəl 3905

سحر که چهره خورشید را به خون شستندگلیم بخت من از آب نیلگون شستند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3907

سبکروان که طلبکار یار می گردندغبار رهگذر انتظار می گردند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3908

اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3914

مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرندز من فروغ گهر مهر وماه می گیرند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3919

چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسندبه جوی شیر چو طفلان چرا شوی خرسند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3927

چو در پیاله رنجش می عتاب کندپیاله روترش از تلخی شراب کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3934

به هر چمن قد موزون او خرام کندز طوق فاختگان سرو چشم وام کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3938

سخن به مردم افسرده دل اثر چه کندبه خون مرده تقاضای نیشتر چه کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3939

بهار و باغ به دلهای آتشین چه کندبه تخم سوخته دلسوزی زمین چه کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3940

اگر به قامت رعنای او نظاره کندز طوق فاخته زنجیر سروپاره کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3943

کسی برون سرازین بحربیکرانه کندکه سربه اره پشت نهنگ شانه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3944

سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکندتمیز گندم و جواز هم آسیا نکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3952

خوش آن کسان که به منت نظر جلا ندهندغبار دیده خودرا به توتیا ندهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3973

دل فسرده ز داغ آتشین عذار شودکه سنگ دیده ور از خرده شرارشود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3985

سواد شب دل شب زنده دار می خواهدزمین سوخته تخم شرار می خواهد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3988

ز آفتاب اگر خلق چشم آب دهدز عارض تو نظر آب آفتاب دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3995

اگر به پیرهن گل وگلاب باز آیدامید هست به جوی من آب باز آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4007

برون ز کیسه ممسک درم نمی آیدز دست بسته سخا وکرم نمی آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4015

دو چشم شوخ ترا دیده‌بان نمی‌بایدکه آهوان حرم را شبان نمی‌باید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4028

خط عذارتو خورشید رابه دام کشیدز هاله حلقه به گوش مه تمام کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4039

خط را گذار برلب آن سیمبر فتادسرسبز طوطیی که به تنگ شکر فتاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4053

پروانه‌ای که گرد تو یک بار می‌پرداز شاخسار شعله شرروار می‌پرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4054

راهی که مرغ عقل به یک سال می‌پرددر یک نفس جنون سبکبال می‌پرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4079

عیسی دمی کجاست به درد سخن رسدگردد تمام گوش وبه فریاد من رسد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4100

لعل لبش ز سبزه خط دلنواز شدزین قفل زنگ بسته در عیش باز شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4113

از سرگذشته سربه گریبان نمی کشداین شمع کشته ناز شبستان نمی کشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4114

چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشداز باغ برگ عیش به دامان نمی کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4115

یک دل ز ناوک مژه او رها نشداین تیر کج ز هیچ شکاری خطا نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4116

خط ترا که دید که زیر و زبر نشداین رشته راکه یافت که بی پاوسرنشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4117

چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکداز آرمیدن دل من جستجو چکد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq