Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
(آتشین جانی چو من بر صفحه ایام نیستبخیه را بر خرقه من چون سپند آرام نیست)
Qəzəl 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را
Qəzəl 98نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق راروشنی از آه باشد دودمانِ عشق را
Qəzəl 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک راسیل می روبد ز راه خود خس و خاشاک را
Pərakəndə şeir 105اشک از گرمی آه دل من گلگون استطره آه من از سلسله مجنون است
Pərakəndə şeir 107یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین استچشم بد دور ازان ملک که حدش این است
Pərakəndə şeir 111دل هر کس که مسلم ز علایق رسته استچون سپندی است که از آتش سوزان جسته است
Qəzəl 112گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام رانیست غیر از ناامیدی حاصلی ابرام را
Pərakəndə şeir 114(دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریختز چارموجه غم در دهان مار گریخت)
Qəzəl 114نیست فرق از تن دل افسرده خودکام رارنگ برگ خویش باشد میوه های خام را
Pərakəndə şeir 122کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزستزمین هند به آن تیرگی شکرخیزست
Qəzəl 122گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مراشوقِ چون خورشیدِ تابان دربدر دارد مرا
Pərakəndə şeir 123تبسمی که دهد یار ازان دهن جان استمیی که بوسه بر آن لب زد آب حیوان است
Pərakəndə şeir 129اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی استکآبادی این طایفه موقوف خرابی است
Pərakəndə şeir 131جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیستچون خم ز خرابات مرا پای سفر نیست
Qəzəl 136سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مراجمع کردم پای در دامن، پناهی شد مرا
Qəzəl 137تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرااین زره تا چند در زیر قبا باشد مرا
Pərakəndə şeir 138در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداستآیینه صاف چون شد آیینه ساز پیداست
Pərakəndə şeir 141ای که گفتی نگاه خیره توپرده شرم از میان برداشت:
Qəzəl 142داغ عشق از سینهٔ روشن به دست آمد مرادامنِ خورشید ازین روزن به دست آمد مرا
Pərakəndə şeir 143شنیدم آنقدر از دوستان تلخکه شد شیرینی جان در دهان تلخ
Qəzəl 143بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مراخیزد از بلبل فغان چون در چمن بیند مرا
Qəzəl 149گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرادر سواد دل بهاری هست چون عنبر مرا
Pərakəndə şeir 152ترخنده از عرق به می ناب زد رختباز این چه نقش بود که بر آب زد رخت
Qəzəl 152داغ رسوایی خدادادست منصور مراهست تمغای تجلی لاله طور مرا
Qəzəl 161نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مراآبِ باریکِ قناعت میکند خرّم مرا
Qəzəl 162چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مراخوش گلی آخر شکفت از گلشن احزان مرا
Pərakəndə şeir 165در جوش خلق کعبه حاجات گم شده استدر توبه شکسته خرابات گم شده است
Pərakəndə şeir 171(در زیر آسمان دل بی اضطراب نیستدر چشم ما غنودگیی هست، خواب نیست)
Pərakəndə şeir 173بر حسن زود سیر بهار اعتماد نیستبر اعتدال لیل و نهار اعتماد نیست