Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بر رنگ عصمت تو می ناب دست یافتصد حیف بر کتان تو مهتاب دست یافت
Qəzəl 175نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مراترزبانی در گلو شد گریه خونین مرا
Pərakəndə şeir 184(راه سخنم معنی بسیار گرفته استاز جوش گل این رخنه دیوار گرفته است)
Pərakəndə şeir 187ناله بلبل به بال شیون ما می پردچشم شبنم در هوای گلشن ما می پرد
Qəzəl 190جامه آزادگی چالاک باشد سرو راجیب و دامن فارغ از خاشاک باشد سرو را
Qəzəl 194کاسه زانوست جام جم دل آگاه رایوسف از روی زمین خوش تر شمارد چاه را
Pərakəndə şeir 202شوربختم، دل به آن کنج دهانم میکشدموشکافم، دل به آن موی میانم میکشد
Qəzəl 202دل شود شاد از شکست آرزو آزاده رااین سبو از خود برآرد در شکستن باده را
Pərakəndə şeir 204داستان عمر طی شد حرف او آخر نشدبرگریزان زبان شد، گفتگو آخر نشد
Qəzəl 203عمر در تلخی سرآید در شراب افتاده راساحل از موج خطر باشد در آب افتاده را
Qəzəl 206دل سیه سازد در و دیوار، سودا کرده راشهر زندان است روی دل به صحرا کرده را
Qəzəl 210از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده رامی شود گاهی به برگ کاه حاجت، دیده را
Pərakəndə şeir 214زهر در پیمانه کردم انگبین پنداشتندخون دل خوردم شراب آتشین پنداشتند
Pərakəndə şeir 216پنبه از بی طالعی ناخن به داغم می زندپرده فانوس، دامن بر چراغم می زند
Pərakəndə şeir 219اهل دعوی خط به حرف اهل معنی می کشنداین سگان با آهوان گردن به دعوی می کشند
Pərakəndə şeir 220گه لب لعلش دهد دشنام و گه تحسین کندهر نفس خود را به رنگی در دلم شیرین کند
Qəzəl 220سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله رادل چو نی سوراخ گردد دیدهبان ناله را
Pərakəndə şeir 222روح را با تن شکمپرور برابر میکندبادبان را کشتی پربار لنگر میکند
Pərakəndə şeir 224ز عشق افزون تمنای دل خودکام می گرددز خورشید قیامت این ثمرها خام می گردد
Qəzəl 226بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه راشعله ور سازد خس و خاشاک، آتشخانه را
Qəzəl 228شمع چندانی که سوزد بال و پر پروانه رابی قراری می دهد بال دگر پروانه را
Qəzəl 230از نظرها چون کند وحشت نهان دیوانه راسنگ طفلان می شود سنگ نشان دیوانه را
Pərakəndə şeir 232(غبارم را نسیم ناتوانی دربدر داردغریب کشور طالع چه پروای سفر دارد؟)
Qəzəl 231آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه رامی شود روشن ز خاکستر سواد آیینه را
Pərakəndə şeir 233ازان فرهاد دایم جای در کوه و کمر داردکه از هر لاله نقش پای گلگون در نظر دارد
Pərakəndə şeir 234خوشا دردی که مهرم از لب خاموش برداردخوشا جوشی که از سر دیگ را سرپوش بردارد
Qəzəl 233هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه رانیست صدر و آستانی خانه آیینه را
Pərakəndə şeir 242داغ عاشق سازگاری کی به مرهم میکند؟لاله این باغ خون در چشم شبنم میکند
Qəzəl 244از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ماکوه را برداشت از جا، ناله و فریاد ما
Qəzəl 246در گذر ای آسمان از وادی آزار ماشیشه خود را مزن بر سنگ بی زنهار ما