Pərakəndə şeir 175

بر رنگ عصمت تو می ناب دست یافتصد حیف بر کتان تو مهتاب دست یافت

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 175

نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مراترزبانی در گلو شد گریه خونین مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 184

(راه سخنم معنی بسیار گرفته استاز جوش گل این رخنه دیوار گرفته است)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 187

ناله بلبل به بال شیون ما می پردچشم شبنم در هوای گلشن ما می پرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 190

جامه آزادگی چالاک باشد سرو راجیب و دامن فارغ از خاشاک باشد سرو را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 194

کاسه زانوست جام جم دل آگاه رایوسف از روی زمین خوش تر شمارد چاه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 202

شوربختم، دل به آن کنج دهانم می‌کشدموشکافم، دل به آن موی میانم می‌کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 202

دل شود شاد از شکست آرزو آزاده رااین سبو از خود برآرد در شکستن باده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 204

داستان عمر طی شد حرف او آخر نشدبرگریزان زبان شد، گفتگو آخر نشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 203

عمر در تلخی سرآید در شراب افتاده راساحل از موج خطر باشد در آب افتاده را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 206

دل سیه سازد در و دیوار، سودا کرده راشهر زندان است روی دل به صحرا کرده را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 210

از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده رامی شود گاهی به برگ کاه حاجت، دیده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 214

زهر در پیمانه کردم انگبین پنداشتندخون دل خوردم شراب آتشین پنداشتند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 216

پنبه از بی طالعی ناخن به داغم می زندپرده فانوس، دامن بر چراغم می زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 219

اهل دعوی خط به حرف اهل معنی می کشنداین سگان با آهوان گردن به دعوی می کشند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 220

گه لب لعلش دهد دشنام و گه تحسین کندهر نفس خود را به رنگی در دلم شیرین کند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 220

سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله رادل چو نی سوراخ گردد دیده‌بان ناله را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 222

روح را با تن شکم‌پرور برابر می‌کندبادبان را کشتی پربار لنگر می‌کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 224

ز عشق افزون تمنای دل خودکام می گرددز خورشید قیامت این ثمرها خام می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 226

بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه راشعله ور سازد خس و خاشاک، آتشخانه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 228

شمع چندانی که سوزد بال و پر پروانه رابی قراری می دهد بال دگر پروانه را

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 230

از نظرها چون کند وحشت نهان دیوانه راسنگ طفلان می شود سنگ نشان دیوانه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 232

(غبارم را نسیم ناتوانی دربدر داردغریب کشور طالع چه پروای سفر دارد؟)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 231

آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه رامی شود روشن ز خاکستر سواد آیینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 233

ازان فرهاد دایم جای در کوه و کمر داردکه از هر لاله نقش پای گلگون در نظر دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 234

خوشا دردی که مهرم از لب خاموش برداردخوشا جوشی که از سر دیگ را سرپوش بردارد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 233

هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه رانیست صدر و آستانی خانه آیینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 242

داغ عاشق سازگاری کی به مرهم می‌کند؟لاله این باغ خون در چشم شبنم می‌کند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 244

از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ماکوه را برداشت از جا، ناله و فریاد ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 246

در گذر ای آسمان از وادی آزار ماشیشه خود را مزن بر سنگ بی زنهار ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq