Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
در گذر ای آسمان از وادی آزار ماشیشه خود را مزن بر سنگ بی زنهار ما
Pərakəndə şeir 249یکه تازان جنون چون روی در هامون کنندخاکها در کاسه بی ظرفی مجنون کنند
Pərakəndə şeir 255بی تو گر ساغر زنم خون در رگم نشتر شودبی دم تیغت اگر آبی خورم خنجر شود
Pərakəndə şeir 258کی دلِ دیوانهٔ من رام آهو میشود؟صحبت من قال از چشم سخنگو میشود
Pərakəndə şeir 259عافیت می خواهم از گردون، ملالم می دهدخوشدلی می جویم از اختر، وبالم می دهد
Pərakəndə şeir 262خوش بهاری می رسد فکر می و ساغر کنیدکاسه را فربه کنید و کیسه را لاغر کنید
Qəzəl 264نه ز خامی نقش ها را خام می بندیم ماپرده بر چشم بد ایام می بندیم ما
Pərakəndə şeir 268ز راه چشم، غم در جان غم فرسود می پیچدز روزن در مصیبت خانه ما دود می پیچد
Pərakəndə şeir 270چو برگ سبز کز باد خزانی زرد می گرددنشیند هر که با من یک نفس همدرد می گردد
Pərakəndə şeir 274کم و بیش جهان در نیستی همسنگ میگرددبه دریا سیل الوان چون رسد یکرنگ میگردد
Qəzəl 274پیش آن آیینه رو راه سخن داریم مابخت سبز طوطی شکرشکن داریم ما
Qəzəl 275گرچه ما را نیست بر روی زمین ویرانهایخانه ها چون گنج در زیر زمین داریم ما
Pərakəndə şeir 282تماشای تو از دل سینهها را پاک میسازدشکرخند تو جانها را گریبان چاک میسازد
Qəzəl 283آسمان را خانه زنبور می دانیم ماانجمش را دیده های شور می دانیم ما
Pərakəndə şeir 285نه لاله (است) این که پای بیستون را در حنا دارددل سنگ از برای ماتم فرهاد می سوزد
Pərakəndə şeir 287صفای عارضش ته جرعه بر مهتاب می ریزدلبش بیهوشدارو در شراب ناب می ریزد
Pərakəndə şeir 295گل از شرم رخ او خون به روی خویشتن مالدزبان لاف را بر خاک، شمع انجمن مالد
Qəzəl 295درنمی آید به چشم از لاغری مجنون مامحمل لیلی بود سرگشته در هامون ما
Qəzəl 301ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرهاسر به صحرا داده چشم خوشت نخجیرها
Qəzəl 303ای ره خوابیده را از نقش پایت بالهااز خرامت عالم آسوده را زلزالها
Qəzəl 305پخته میگردند از سودای زلفش خامهااین ره باریک، رهرو را دهد اندامها
Qəzəl 306ای در آتش از گل روی تو نعل لالههاماه رخسار ترا از حلقه خط هالهها
Qəzəl 307سر نمیپیچند از تیغ اجل دیوانههاگوش بر آواز سیلابند این ویرانهها
Pərakəndə şeir 309اگر خواهی سر مویی نپیچد سر ز فرمانتبه خاموشی زبانی چون زبان شانه می باید
Qəzəl 309در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میاتا گلی دربار هست از گلستان بیرون میا
Qəzəl 310مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجاکه بیم این جهانی، می شود یکسر امید آنجا
Qəzəl 311به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجاکه اینجا هر که سستی کرد نتواند رسید آنجا
Qəzəl 312مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجاکه نعل از ماه نو دارد در آتش آفتاب اینجا
Pərakəndə şeir 315گر چنین سرو ز بالای تو درهم گرددطوق هر فاخته ای حلقه ماتم گردد
Qəzəl 314کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟که آتش زیر پا دارند دلها همچو عود اینجا