Qəzəl 463

ز سختی‌های عالم قانعان را هست لذت‌هاهما را استخوان در لقمه باشد مغز نعمت‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 466

اقبال، گلی از چمن نیت خیرستزاغ ار به سرت سایه کند بال هما گیر

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 466

به یک پیمانهٔ می، کرد ساقی حل مشکل‌هابه یک ناخن، گره وا کرد ماه عید از دل‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 471

ترا پر چون صدف شد گوش از سیماب در دریاوگرنه حلقه ذکری است هر گرداب در دریا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 475

محمل شوق کجا، کعبه امید کجاشبنم تشنه کجا، چشمه خورشید کجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 479

موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟یا حبابی که نه از بحر بود پیرهنش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 478

هر که هست، از می دیدار تو مست است اینجاذره را ساغر خورشید به دست است اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 479

سخن از صلح مگو، عالم جنگ است اینجاصحبت شیر و شکر، شیشه و سنگ است اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 481

به گوشه قفس از آشیانه قانع باشنه ای حریف میان، با کرانه قانع باش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 487

گریه سوختگان اشک کباب است تراخون این بی گنهان باده ناب است ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 489

زلفت ز کجا و ز کجا سلسله مشکیک تار ز زلف تو و صد قافله مشک

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 488

دست شستن ز بقا آب حیات است تراخط کشیدن به جهان خط نجات است ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 491

گرچه زنگ خاطر تن پروران چون روزه امصیقل آیینه روحانیان چون روزه ام

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 490

خون ما گر سبب چهره آل است ترادر قدح ریز که چون شیر حلال است ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 495

جلوه‌ای مستانه زان گلگون‌قبا می‌خواستمزان گلستان یک نسیم آشنا می‌خواستم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 499

در لباس از سینه تفسیده آهی می کشمشمع فانوسم نفس در پرده گاهی می کشم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 498

نمک خال بود داغ تمنای تراشور لیلی است سیه خانه سودای ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 502

نیست ناخن در کف و مشکل‌گشایی می‌کنمکار عالم را به این بی‌دست و پایی می‌کنم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 503

(تا به چند از گریه آزار دل جیحون دهم؟از دعای بی اثر دردسر گردون دهم)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 509

من آن بخت از کجا دارم که با او همسفر گردم؟زهی دولت اگر در رهگذارش پی سپر گردم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 508

تا به حدی است لطافت رخ پرتابش راکه عرق داغ کند لاله سیرابش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 513

من آن رندم که راز دل ز لوح سینه می خوانمخط جوهر ز پشت صفحه آیینه می خوانم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 516

جذبه ای کو که ازین نشأه به پرواز آیم؟سبک از پله انجام به آغاز آیم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 518

اگر سیاه دلم داغ لاله زار تواماگر گشاده جبینم گل بهار توام

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 517

نوخطی سلسله جنبان جنون است مراسبزه نیمرسی تشنه خون است مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 519

گلِ داغ است اگر تاجِ زری هست مرااشک گلرنگ بود گر گهری هست مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 521

شکار جذبه توفیق شد گریبانمدگر چه خار تواند گرفت دامانم؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 522

ستم به خویش ز کوتاهی زبان کردیمبه هر چه شکر نکردیم، یاد آن کردیم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 529

نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرایا ز فانوس، قباپوش توان کرد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 533

برسانید به خاک قدم یار مراکه رسانید به جان این دل بیمار مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq