Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
از گلستان نشود غنچه دل باز مراپنجه سرو بود چنگل شهباز مرا
Pərakəndə şeir 540چون گل پی رنگینی دستار نباشمچون آب روان تشنه رفتار نباشم
Pərakəndə şeir 544ما داغ جنون را به سویدا نفروشیمیک ناله زنجیر به دنیا نفروشیم
Pərakəndə şeir 547مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن
Qəzəl 546نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون راسنگ اطفال شود کوه و کمر مجنون را
Pərakəndə şeir 550خیره گردد دیده صبح از جلای داغ منداغ دارد مهر تابان را صفای داغ من
Qəzəl 550گر به گلزار بری آن رخ افروخته راگل به بلبل نگذارد جگرسوخته را
Qəzəl 551گریه بسیار بود نو به وجود آمده راخاک زندان بود از چرخ فرود آمده را
Pərakəndə şeir 555ز رخسار تو خونها در دل گل می توان کردنز زلفت حلقه ها در گوش سنبل می توان کردن
Qəzəl 556لب میگون تو خمار کند تقوی راچشم بیمار تو آرد به زمین عیسی را
Qəzəl 557گریه از دل نبرد کلفت روحانی راعرق شرم نشوید خط پیشانی را
Pərakəndə şeir 559نمی آیی، نمی خوانی، نمی جویی خبر از منخدا ناکرده در دل رنجشی داری مگر از من؟
Qəzəl 564هست چون تاک پر از باده رگ و ریشه ماپیش خم گردن خود کج نکند شیشه ما
Pərakəndə şeir 569چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یاربکه پیغام زبانی را کند مکتوب سربسته!
Qəzəl 568گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ماسبزی بخت شود زنگ بر آیینه ما
Pərakəndə şeir 573با خموشی هستی از نیکان عالم بی سخنچون گشودی لب به گفتن، نیک یا بد می شوی
Qəzəl 575به مجلسی که کشی از نقاب بند آنجاستاره سوخته ای نیست جز سپند آنجا
Pərakəndə şeir 579از کجی ناخنه دیده انور گردیراست شو راست که سرو لب کوثر گردی
Pərakəndə şeir 589صبر مرا حواله به سیماب می کنیدلداری سفینه به گرداب می کنی
Pərakəndə şeir 592باز رنگت شکسته است امروزتا کجا رنگ عشق ریخته ای
Pərakəndə şeir 596به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن
Pərakəndə şeir 598ختم است بر خرام تو راه نظر زدنچون آه صبحگاه به قلب جگر زدن
Qəzəl 597خمار می نکند زرد ارغوان تراخزان نسیم بهارست گلستان ترا
Pərakəndə şeir 601تیغ دو دم بود لب خندان به چشم منشاخ گل است زخم نمایان به چشم من
Qəzəl 600ز درد و داغ چه پرواست دردپرور را؟که آب زندگی آتش بود سمندر را
Pərakəndə şeir 602هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان
Qəzəl 601شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش راکه سوختن نبود اشتهای آتش را
Qəzəl 602ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟نسیم، بال و پر سرکشی است آتش را
Pərakəndə şeir 605برد تا رنگ حیا را باده از رخسار اوآنچه بسیارست گلچین است در گلزار او
Pərakəndə şeir 606نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ اوهم مگر آیینه سازند از دل چون سنگ او