Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
به خنده ای بنواز این دل خراب مرابه شور حشر نمکسود کن کباب مرا
Pərakəndə şeir 616به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم
Pərakəndə şeir 620از نصیحت دم مزن با خاطر افگار منکز دوای تلخ بدخوتر شود بیمار من
Qəzəl 618زبان هر هرزه درایی به جان رساند مرالب خموش به دارالامان رساند مرا
Qəzəl 622ز خود برآمده ام، با سفر چه کار مرا؟بریده ام ز جهان، با ثمر چه کار مرا؟
Pərakəndə şeir 625زبان شانه را از حرف زلفش کی توان بستن؟پریشان گوی را نتوان ز غمازی زبان بستن
Qəzəl 623نمی توان ز سخن ساختن خموش مراکه چون صدف ز دهان است رزق گوش مرا
Pərakəndə şeir 626ز رخسار تو خونها در دل گل می توان کردنز زلفت حلقه ها در گوش سنبل می توان کردن
Pərakəndə şeir 627کجا طی راه حق با جان غافل می توان کردن؟به پای خفته کی قطع منازل می توان کردن؟
Pərakəndə şeir 629بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکنز آه سردی آتش در دلم چون صبحگاه افکن
Qəzəl 628نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مراکه پیچ و تاب به زنجیرها کشیده مرا
Pərakəndə şeir 631به فکر از عقده افلاک نتوان کرد سر بیرونچرا در بیضه آرد مرغ زیرک بال و پر بیرون؟
Pərakəndə şeir 632راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرونگل از آتش، شکر از آب نیاید بیرون
Pərakəndə şeir 633نگه از چشم کبود تو چه خوش می آیدیوسف از نیل به این آب نیاید بیرون
Pərakəndə şeir 635خوش است چاشنی سود در زیان دیدنرخ بهار در آیینه خزان دیدن
Pərakəndə şeir 645ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردیمرا چون دیده قربانیان بی مدعا کردی
Pərakəndə şeir 646ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشیندارد صفحه دوران چو من عاشق بناگوشی
Qəzəl 644بس است تیغ تغافل من بلاجو رامکن به خون من آلوده تیغ ابرو را
Pərakəndə şeir 647دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی
Qəzəl 647رساند ابر به جایی گهرفشانی راکه برد کوه غم از سینه ها گرانی را
Pərakəndə şeir 652کند چه نشو و نما دانه زمین گیریکه در گذار ندیده است ابر تصویری
Pərakəndə şeir 653زهی نگاه تو با فتنه گرم همدوشیبه دور خط تو خورشید در سیه پوشی
Qəzəl 651ازان دو سلسله عنبرین گره بگشاز کار شهپر روح الامین گره بگشا
Pərakəndə şeir 657آسوده ای که لطف نمایان ندیده ایآن سینه را ز چاک گریبان ندیده ای
Pərakəndə şeir 659ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشیاز خنده تو شور قیامت نمکچشی
Pərakəndə şeir 660صبر مرا حواله به سیماب می کنیدلداری سفینه به گرداب می کنی
Qəzəl 658ز عمر باج ستاند می دو ساله مابه آفتاب شبیخون زند پیاله ما
Qəzəl 659حدیث خام مجویید در رساله مابه مهر داغ رسیده است برگ لاله ما
Pərakəndə şeir 666بهار می گذرد، سیر گلستانی کنبه آشیان چه فرو رفته ای، فغانی کن
Qəzəl 664رسید صبر به فریاد بینوایی ماکلید روزی ما شد شکسته پایی ما