Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته استمی زند جوش بهاران غنچه تا سر بسته است
Qəzəl 1116عالمی را از عمارت پای در گل رفته استوسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است
Qəzəl 1121خاکساری در بلندی ها رسا افتاده استآسمان این پشته را در زیر پا افتاده است
Qəzəl 1129تاب در ناف غزالان ختن افتاده استزان گره کز زلف او در کار من افتاده است
Qəzəl 1144کاو کاو منکران می آرد از چشمش برونعیسی آن شیری که از پستان مریم خورده است
Qəzəl 1148بر من از پیری سرای عاریت زندان شده استزندگی دشوار و ترک زندگی آسان شده است
Qəzəl 1150از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده استدامن صحرا ز یک دیوانه پر مجنون شده است
Qəzəl 1162از کواکب آسمان روی حجاب آلوده استاز شفق آفاق لبهای شراب آلوده است
Qəzəl 1163دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده استشهد این مکار با چندین شرنگ آلوده است
Qəzəl 1164من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده استرنگ آن سیب زنخدان اندکی گردیده است
Qəzəl 1171چهره اش خندان و خط مشکبو پیچیده استنامه وا کرده است اما گفتگو پیچیده است
Qəzəl 1177بحث با جاهل ، نه کارِ مردمِ فرزانه استهر که با اطفال می گردد طرف دیوانه است
Qəzəl 1182شمع را بالین پر، بال و پر پروانه استبستر آسودگی خاکستر پروانه است
Qəzəl 1185بی غبار خط نگاهم توتیا گم کرده ای استدر ته ابر سیه ماه جلا گم کرده ای است
Qəzəl 1186بی اجابت آه مرغ آشیان گم کرده ای استناله بی فریادرس تیر نشان گم کرده ای است
Qəzəl 1189با رخ خندان او گل چهره نگشوده ای استبرق با جولان شوخش پای خواب آلوده ای است
Qəzəl 1199چشمم از خواب پریشان، چشمه پر سنبلی استاز دل صد پاره هر مژگان من شاخ گلی است
Qəzəl 1203تا نپوشیده است روی خال را خط دیدنی استتا نگردیده است صاحب تخم ریحان چیدنی است
Qəzəl 1205مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی استچون صدف زین گوهر شهوار آغوشم تهی است
Qəzəl 1207دل به نور شمع نتوان در گذار باد بستساده لوح آن کس که دل بر عمر بی بنیاد بست
Qəzəl 1214بهر قتل ما کمر آن حسن بی اندازه بستدفتر گل را خس و خاشاک ما شیرازه بست
Qəzəl 1216تا فشاندم دست بر دنیا جهان آمد به دستاز سبکدستی مرا رطل گران آمد به دست
Qəzəl 1218جای خود وا می کنند اهل صفا بر روی دستدارد از روشندلی آیینه جا بر روی دست
Qəzəl 1222وقت آن کس خوش که با مینای می خرم نشستتا میسر بود در بزم جهان بی غم نشست
Qəzəl 1230چون شود فربه، نماند روح پنهان زیر پوستمی درد، چون مغز کامل شد، گریبان زیر پوست
Qəzəl 1231ذره تا خورشید دارد چشم بر انعام دوستتا که را از خاک بردارد دل خودکام دوست
Qəzəl 1236جز پریشان خاطری در عالم ایجاد چیست؟غیر مشتی خاروخس در خانه صیاد چیست؟
Qəzəl 1238جان عاشق قدر داغ و درد میداند که چیستسکه کامل عیاران مرد میداند که چیست
Qəzəl 1242حسن قدر دیده تر را چه می داند که چیستطفل آب و رنگ گوهر را چه می داند که چیست
Qəzəl 1245عارض او در نقاب از دیده گستاخ کیست؟زیر ابر این آفتاب از دیده گستاخ کیست؟