Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
آن را که نیست قسمت از روزی خداییدایم گرسنه چشم است چون کاسه گدایی
Qəzəl 6980دلفروزست جام خاموشیما و عیش مدام خاموشی
Qəzəl 6982ورق تا نگردانده باد خزانیغنیمت شمر نوبهار جوانی
Qəzəl 6986در نظر هر که داد عشق تواش سروریملک سلیمان بود حلقه انگشتری
Qəzəl 6988حرف آن لب در میان افکندهایشور محشر در جهان افکندهای
Qəzəl 6993با دختر رز دگر نشستیپیمان خدای را شکستی
Qəzəl 6994رویی به طراوت قمر داریچشمی ز ستاره شوختر داری
Pərakəndə şeir 10نیست ظرف راز عشق او حریم سینه راآب این گوهر به طوفان می دهد گنجینه را
Pərakəndə şeir 11سر به دیوار ندامت می زند تدبیر ماراه بیرون شد ندارد کوچه زنجیر ما
Pərakəndə şeir 14ازان پیوسته می لرزد دل از پاس قدم ما راکه ناموس سپاهی هست بر سر چون علم ما را
Qəzəl 15نم به دل نگذاشت خونم خنجرِ قصاب راجذبهٔ من میکِشد از صلبِ آهن آب را
Qəzəl 16غوطه در دریا دهد آتشعنانی آب رارزقِ خاکِ مرده میسازد گرانی آب را
Pərakəndə şeir 19ز هجران که دارد لاله داغی دلسیاهی را؟غزال دشت از چشم که دارد خوش نگاهی را؟
Qəzəl 20از جهان تا رشتهتابی دسترس باشد تراهر سر خاری درین وادی عسس باشد ترا
Pərakəndə şeir 22جان من رفتن ازین سینه بی کینه چرا؟روی گردان شدن از صحبت آیینه چرا؟
Pərakəndə şeir 23گل روی تو چو شبنم نگران ساخت مراخار در پیرهن چشم تر انداخت مرا
Qəzəl 23نیست چون بال و پری تا گِرد سر گردم تو رااز ته دل گِرد سر در هر نظر گردم تو را
Qəzəl 25نیست سنگِ کم اگر در پلهٔ میزان تو راکعبه و بتخانه باشد در نظر یکسان تو را
Qəsidə 28شد دو بالا زین پل نوآب و تاب زنده رودطاق ابرویی چنین می خواست آب زنده رود
Qəsidə 30زندهرود از جلوه مستانه طوفان میکندپل به آیین تمام امسال جولان میکند
Pərakəndə şeir 31اسیر ساخت به یک خنده نهان ما راگشاده رویی گل کرد باغبان ما را
Qəsidə 31کرد تا پابوس اشرف کشور مازندرانزین شرف بر ابر می ساید سر مازندران
Qəzəl 35جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟شعلهٔ جواله در قیدِ لگن باشد چرا
Qəzəl 36چشم میپوشی ازان رخسارِ جانپرور چرا؟میکنی آیینه را پنهان ز روشنگر چرا
Pərakəndə şeir 40چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟خار مانع نشود قافله ریگ روان را
Pərakəndə şeir 43گر ز روی خود براندازی نقابپشت بر دیوار ماند آفتاب
Pərakəndə şeir 44گل رخسار او در عالم آبزند ترخنده بر یاقوت سیراب
Qəzəl 44غمزهاش افزود در ایامِ خط بیداد رازنگِ زهرِ جانستان شد تیغِ این جلّاد را
Pərakəndə şeir 47هر که از بی طاقتی نالید تمکینش سزاستهر که از فتراک سرپیچید بالینش سزاست
Pərakəndə şeir 55نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مراکه دل ز چهره خندان شود سیاه مرا