Qəzəl 6977

آن را که نیست قسمت از روزی خداییدایم گرسنه چشم است چون کاسه گدایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6980

دلفروزست جام خاموشیما و عیش مدام خاموشی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6982

ورق تا نگردانده باد خزانیغنیمت شمر نوبهار جوانی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6986

در نظر هر که داد عشق تواش سروریملک سلیمان بود حلقه انگشتری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6988

حرف آن لب در میان افکنده‌ایشور محشر در جهان افکنده‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6993

با دختر رز دگر نشستیپیمان خدای را شکستی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6994

رویی به طراوت قمر داریچشمی ز ستاره شوختر داری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 10

نیست ظرف راز عشق او حریم سینه راآب این گوهر به طوفان می دهد گنجینه را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 11

سر به دیوار ندامت می زند تدبیر ماراه بیرون شد ندارد کوچه زنجیر ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 14

ازان پیوسته می لرزد دل از پاس قدم ما راکه ناموس سپاهی هست بر سر چون علم ما را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 15

نم به دل نگذاشت خونم خنجرِ قصاب راجذبهٔ من می‌کِشد از صلبِ آهن آب را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 16

غوطه در دریا دهد آتش‌عنانی آب رارزقِ خاکِ مرده می‌سازد گرانی آب را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 19

ز هجران که دارد لاله داغی دلسیاهی را؟غزال دشت از چشم که دارد خوش نگاهی را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 20

از جهان تا رشته‌تابی دسترس باشد تراهر سر خاری درین وادی عسس باشد ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 22

جان من رفتن ازین سینه بی کینه چرا؟روی گردان شدن از صحبت آیینه چرا؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 23

گل روی تو چو شبنم نگران ساخت مراخار در پیرهن چشم تر انداخت مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 23

نیست چون بال و پری تا گِرد سر گردم تو رااز ته دل گِرد سر در هر نظر گردم تو را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 25

نیست سنگِ کم اگر در پلهٔ میزان تو راکعبه و بتخانه باشد در نظر یکسان تو را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəsidə 28

شد دو بالا زین پل نوآب و تاب زنده رودطاق ابرویی چنین می خواست آب زنده رود

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Qəsidə 30

زنده‌رود از جلوه مستانه طوفان می‌کندپل به آیین تمام امسال جولان می‌کند

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Pərakəndə şeir 31

اسیر ساخت به یک خنده نهان ما راگشاده رویی گل کرد باغبان ما را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 31

کرد تا پابوس اشرف کشور مازندرانزین شرف بر ابر می ساید سر مازندران

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Qəzəl 35

جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟شعلهٔ جواله در قیدِ لگن باشد چرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 36

چشم می‌پوشی ازان رخسارِ جان‌پرور چرا؟می‌کنی آیینه را پنهان ز روشنگر چرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 40

چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟خار مانع نشود قافله ریگ روان را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 43

گر ز روی خود براندازی نقابپشت بر دیوار ماند آفتاب

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 44

گل رخسار او در عالم آبزند ترخنده بر یاقوت سیراب

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 44

غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد رازنگِ زهرِ جانستان شد تیغِ این جلّاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 47

هر که از بی طاقتی نالید تمکینش سزاستهر که از فتراک سرپیچید بالینش سزاست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 55

نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مراکه دل ز چهره خندان شود سیاه مرا

Saib Təbrizi1 dəq