Pərakəndə şeir 58

بهار مایه غفلت بود گرانان راشکوفه پنبه گوش است باغبانان را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 59

به دست شانه مده زلف عنبرین بو رابه خود دراز مگردان زبان بدگو را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 61

چو آفتاب بکش جام صبحگاهی رابه خاکیان بچشان رحمت الهی را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 62

گذشت عمر و نگردید پخته طینت مابه آفتاب قیامت فتاد نوبت ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 69

غم روزی نخورد هر که دلش آزاده استروزی اهل تو کل همه جا آماده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 77

تا خیال عارضش در دیده مأوا کرده استگریه خونها خورده تا در چشم من جا کرده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 83

هر که چشم رغبت از نظاره مرغوب بستبر دل آسوده راه یک جهان آشوب بست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 84

تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش رازنده می‌دارم به خونِ دل چراغِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 101

ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 102

چاره خاک نشینان به قضا ساختن استپیش شمشیر حوادث سپر انداختن است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 106

مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیممی کنم شکر به اکسیر قناعت خاک را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 110

راحت و محنت عالم به هم آمیخته استگوهر تجربه در خاک سفر ریخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 112

جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفتاین چنین گل نتوان از سر دستار گرفت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 113

دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفتگل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 116

نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم راآتشِ نمرود گلزارست ابراهیم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 125

ز ناله ام در و بام قفس نگارین استز گریه ام چمن روزگار رنگین است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 128

تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرادور‌گردی و نگاهِ دور می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 130

تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرابی‌خودی تاجِ سرِ افلاک می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 133

از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرااین رهِ پر پیچ و خم بر پا سَلاسِل شد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 136

زاهدان را گوشه خلوت بس استعارفان را نشأه وحدت بس است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 141

پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مراخانه چون آیینه بی‌مهمان نمی‌باشد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 158

یعقوب بد نکرد که در هجر چشم باختدر قحط حسن، چشم گشودن چه لازم است؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 159

امروز حسن خط به رخ او مسلم استیاقوت از شکسته آن زلف، درهم است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 166

پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مراچون علم، ناموس لشکرهاست بر گردن مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 167

می پرد امشب ز شادی دیده روزن مراخانه از روی که یارب می شود روشن مرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 173

در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مراشست یاد کوثر از دل آن لب میگون مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 174

کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟چون شفق سازد فلک پرواز گلگون مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 176

خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرابالش پر می شود سنگی که شد بالین مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 178

چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرامی دهد سر در بیابان کوه تمکین مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 179

طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مراساخت وحشی از جهان آن نرگسِ جادو مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq