Pərakəndə şeir 186

از خموشی هرکه سر در جیب فکرت می‌برددر سخن از دیگران گوی سعادت می‌برد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 187

در دل هر قطره آماده است دریایی مراهست در هر دانه ای دام تماشایی مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 190

ناله من بزم عشرت را مصیبتخانه کرداشک شور من نمک در دیده پیمانه کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 189

گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کنددود تلخ خط چراغ دودمان حسن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 192

بوی خون از غنچه گل بر دماغم می خوردسوده مشک از خط ریحان به داغم می خورد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 191

دردمندی سر به گردون می رساند آه رامی فزاید پیچ و تاب این رشته کوتاه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 193

می چسان مغز من آتش روان را پرورد؟روغن بادام چون ریگ روان را پرورد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 201

هر قدر نقاش نقش او به دقت می‌کشدچون نظر بر رویش اندازد خجالت می‌کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 203

خط ظالم از گل رخسار او کین می کشدانتقام بلبلان از باغ گلچین می کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 205

هیچ کس بی گوشمال روزگار آدم نشدغوطه تا در خون نزد شمشیر صاحب دم نشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 204

پوست زندان است بر تن زاهد افسرده راحاجت زندان دیگر نیست خون مرده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 213

فتنه و آشوب از هرسو به من رو کرده‌اندتا دگر چشمان پرکارش چه جادو کرده‌اند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 216

چون دهد پیغام تسکین بی قرار بوسه را؟حرف وصوت از دل برد کی خارخار بوسه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 223

میان نور و ظلمت عالمی دارم، نمی دانمکه شامم صبح یا صبح امیدم شام می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 224

از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟سیل یک مهمان ناخوانده است این ویرانه را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 227

کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟به جاب آب، آب رو به جوی کهکشان بندد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 234

از غباری خانه گردد بی صفا آیینه رامی شود دربسته از آهی، سرا آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 238

یک نفس گر دور سازی از کنار آیینه رامی کند بی تابی دل سنگسار آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 246

چند حرف بوسه او بر لب جان بشکند؟چند جامم در کنار آب حیوان بشکند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 247

رهروان چون بر میان دامان استغنا زنندهر چه پیش آید به غیر از دوست، پشت پا زنند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 248

حق‌پرستانی که از عشق خدا دم می‌زنندگام اول پشت پا بر هر دو عالم می‌زنند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 261

چون حباب از یکدلان باده نابیم مااز هواداران پا بر جای این آبیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 264

خیال زلف او در دیده خونبار می زیبدخرام موج در دامان دریا بار می زیبد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 268

در نظرها گرچه بیکاریم در کاریم ماهمچو مرکز پای برجاییم و سیاریم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 271

ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گرددخجل خورشید از خود چون چراغ روز می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 272

به کوی عشق زاهد دشمن ناموس می گردداگر زاغ آید اینجا غیرت طاوس می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 273

به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گرددخزان فصل بهار مردم بی برگ می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 275

زمین خشک، گلزار از می گلفام می‌گرددفلک بر مدعا گردش کند چون جام می‌گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 277

قضا تا نسخه کفر از خط جانانه می گیردجنون هم سر خط داغ از من دیوانه می گیرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 279

نشد قسمت که چندان چشم شوخ او به ما سازدکه مرغ زیرکی منقار با آب آشنا سازد

Saib Təbrizi1 dəq