Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بس که از زهر شکایت لب دل افگار بستدل مرا چون بسته در جیب و بغل زنگار بست
Qəzəl 1221تا عرق از می بر آن رخسار جان پرور نشستدر بهشت از جوش دعوی چشمه کوثر نشست
Qəzəl 1234توبه نتوان کرد از می تا شراب ناب هستاز تیمم دست باید شست هر جا آب هست
Qəzəl 1235حسن را در هر لباسی دیده بان در کار هستدر بساط گل ز شبنم دیده بیدار هست
Qəzəl 1239شوق چون ریگ روان منزل نمی داند که چیستموج این دریا لب ساحل نمی داند که چیست
Qəzəl 1241دیده های شرمگین، دیدن نمی داند که چیستدست خواب آلود، گل چیدن نمی داند که چیست
Qəzəl 1248نیست چشمی کز فروغ روی او پر آب نیستبخل در سرچشمه خورشید عالمتاب نیست
Qəzəl 1250سنگ راهی شوق را چون چشم سنگین خواب نیستراه پیما را براقی چون دل بیتاب نیست
Qəzəl 1268حسن عالمسوز او را ساغری در کار نیستچهره خورشید را روشنگری در کار نیست
Qəzəl 1269چهره گلرنگ را پیمانه ای در کار نیستنرگس مخمور را میخانه ای در کار نیست
Qəzəl 1276حسن را جز چشم حیران، دست دامنگیر نیستعکس را پای سفر ز آیینه تصویر نیست
Qəzəl 1280هیچ باری از سبو بر دوش اهل هوش نیستهر که از دل بار بردار گران بر دوش نیست
Qəzəl 1291موج آب زندگی جز پیچ و تاب عشق نیستسوزد از لب تشنگی هر کس کباب عشق نیست
Qəzəl 1327تا مرا عشق بلند اقبال در زنجیر داشتپیچ و تاب من شکوه جوهر شمشیر داشت
Qəzəl 1334آن لب نو خط غباری از دل ما برنداشتآب خضر از دل سیاهی فکر اسکندر نداشت
Qəzəl 1357کاروان گریه از چشمم ندانم چون گذشتتا سر مژگان رسید، از صد محیط خون گذشت
Qəzəl 1358از سر خاک شهیدان یار خوش سنگین گذشتاز محیط آتشین نتوان به این تمکین گذشت
Qəzəl 1361روزگار ما به غفلت از تن آسانی گذشتعمر ما چون چشم قربانی به حیرانی گذشت
Qəzəl 1366هر که خود را یافت، دولت در کنار خویش یافتحاصل روی زمین را در غبار خویش یافت
Qəzəl 1367از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافتکز زبان چرب، تشریف شکر بادام یافت
Qəzəl 1368لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافتخرده گل آب شد، در غنچه او جا نیافت
Qəzəl 1370گرچه از بیداد خسرو زین جهان فرهاد رفتدولت او هم به اندک فرصتی بر باد رفت
Qəzəl 1376زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفتروزگار دار و گیر شیشه و پیمانه رفت
Qəzəl 1386حیف خود با آه گرم از آسمان باید گرفتآتشی تا هست زور این کمان باید گرفت
Qəzəl 1398خانه دل روشنی از دیده روشن گرفتزنده دل را کرد در گور آن که این روزن گرفت
Qəzəl 1400جوهر شمشیر غیرت پیچ وتاب از من گرفتموج این دریای ساکن اضطراب از من گرفت
Qəzəl 1410دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویختدامن از هر چه کشیدم به گریبان آویخت
Qəzəl 1411چهره صاف تو آیینه اندیشه نماستجان ز سیمای تو چون آب ز گوهر پیداست
Qəzəl 1415فرح آباد من آنجاست که جانان آنجاستاشرف آنجاست که آن سرو خرامان آنجاست
Qəzəl 1416نه خط از چهره آن آینه سیما برخاستکه درین آینه، جوهر به تماشا برخاست