Qəsidə 38

تذرو بال فشان گردد از غبار بسنترود بهار به گرد از گل عذار بسنت

Saib TəbriziQəsidə3 dəq
Qəzəl 38

در هوای کامِ دنیا می‌فشانی جان چرا؟می‌کنی در راه بت صیدِ حرم قربان چرا؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəsidə 45

اقبالمند آن که به تأیید کردگاردر زیر پا نظر کند از اوج اعتبار

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Qəzəl 50

دل چِسان پیچد عنانِ آهِ دردآلود را؟زآتشِ سوزان عنانداری نیاید دود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 51

چه حاجت است به می لعل سیر رنگ ترا؟نظر به پرتو خورشید نیست رنگ ترا

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 52

از عِذارِ او بپوشان دیدهٔ امید راتکمه از شبنم مکن پیراهنِ خورشید را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 57

کم نسازد جامِ می زنگِ دلِ افگار راداس صیقل ندرود این سبزهٔ زنگار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 77

پرده‌دارِ حرفِ دعوی کن لبِ خاموش رااز دبستان بر‌میاور طفلِ بازیگوش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 94

از سیه‌بختی نگردد دیده گریان برق رامی‌شود ز ابرِ سیه آیینه رخشان برق را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 95

هر کجا قامت دلدار به دعوی برخاستسرو چون زنگ ز آیینه قمری برخاست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 97

پیش ارباب خرد رسم تکلف باب استدر خرابات مغان ترک ادب آداب است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 109

اشک خالی کن دلهای غم اندوخته استسخن سرد نسیم جگر سوخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 118

زبان شانه درازست بر سر عالمبه این که خدمت زلف تو حق شمشادست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 127

تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مراخامشی آیینهٔ اسرار می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 132

برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرادستِ خود از هر چه شستم پاک، قسمت شد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 139

چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟خونِ‌دل چندان نمی‌یابم که بس باشد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 145

صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مراشام از تاریکی تن یاد می‌آید مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 146

عقل را از مغز بیرون داغ سودا می‌بردجذبه خورشید شبنم را به بالا می‌برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 153

هستی نماند و در سر پوچ آرزو بجاستمی شد تمام و نکهت او در کدو بجاست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 167

دل بی خیال طایر شهپر بریده استبی فکر روح پای به دامن کشیده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 168

از پسته تو شور ملاحت چکیده استصبح صباحت از گل رویت دمیده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 180

می بی نمک صحبت احباب حرام استمی چیست، گر انصاف بود آب حرام است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 192

ناتوانی از اجابت نیست مانع آه رامی‌رساند پیچ و خم آخر به منزل راه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 199

دل فتاد از چشم مست یار تا فرزانه شدتا ز جوش افتاد می آواره از میخانه شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 226

دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گرددتسلی تشنه دیدار از کوثر نمی گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 229

کوکب سعدی بود از هر شرر پروانه رااختری پیوسته باشد در گذر پروانه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 236

برای دیگران صد گل گشایش بر جبین داردبه بخت چشم ما صد غنچه چین در آستین دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 237

مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟که در هر بخیه زخمم زیر لب خمیازه ای دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 250

چرخ در گردش بود تا دل به جای خود بودشوق در راه است تا منزل به جای خود بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 253

شمع دل را روشنی در وقت خاموشی بودراحتی گر هست در خواب فراموشی بود

Saib Təbrizi1 dəq