Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تذرو بال فشان گردد از غبار بسنترود بهار به گرد از گل عذار بسنت
Qəzəl 38در هوای کامِ دنیا میفشانی جان چرا؟میکنی در راه بت صیدِ حرم قربان چرا؟
Qəsidə 45اقبالمند آن که به تأیید کردگاردر زیر پا نظر کند از اوج اعتبار
Qəzəl 50دل چِسان پیچد عنانِ آهِ دردآلود را؟زآتشِ سوزان عنانداری نیاید دود را
Pərakəndə şeir 51چه حاجت است به می لعل سیر رنگ ترا؟نظر به پرتو خورشید نیست رنگ ترا
Qəzəl 52از عِذارِ او بپوشان دیدهٔ امید راتکمه از شبنم مکن پیراهنِ خورشید را
Qəzəl 57کم نسازد جامِ می زنگِ دلِ افگار راداس صیقل ندرود این سبزهٔ زنگار را
Qəzəl 77پردهدارِ حرفِ دعوی کن لبِ خاموش رااز دبستان برمیاور طفلِ بازیگوش را
Qəzəl 94از سیهبختی نگردد دیده گریان برق رامیشود ز ابرِ سیه آیینه رخشان برق را
Pərakəndə şeir 95هر کجا قامت دلدار به دعوی برخاستسرو چون زنگ ز آیینه قمری برخاست
Pərakəndə şeir 97پیش ارباب خرد رسم تکلف باب استدر خرابات مغان ترک ادب آداب است
Pərakəndə şeir 109اشک خالی کن دلهای غم اندوخته استسخن سرد نسیم جگر سوخته است
Pərakəndə şeir 118زبان شانه درازست بر سر عالمبه این که خدمت زلف تو حق شمشادست
Qəzəl 127تَرزبانی معدنِ زَنگار میسازد مراخامشی آیینهٔ اسرار میسازد مرا
Qəzəl 132برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرادستِ خود از هر چه شستم پاک، قسمت شد مرا
Qəzəl 139چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟خونِدل چندان نمییابم که بس باشد مرا
Qəzəl 145صبح از جانهای روشن یاد میآید مراشام از تاریکی تن یاد میآید مرا
Pərakəndə şeir 146عقل را از مغز بیرون داغ سودا میبردجذبه خورشید شبنم را به بالا میبرد
Pərakəndə şeir 153هستی نماند و در سر پوچ آرزو بجاستمی شد تمام و نکهت او در کدو بجاست
Pərakəndə şeir 167دل بی خیال طایر شهپر بریده استبی فکر روح پای به دامن کشیده است
Pərakəndə şeir 168از پسته تو شور ملاحت چکیده استصبح صباحت از گل رویت دمیده است
Pərakəndə şeir 180می بی نمک صحبت احباب حرام استمی چیست، گر انصاف بود آب حرام است
Qəzəl 192ناتوانی از اجابت نیست مانع آه رامیرساند پیچ و خم آخر به منزل راه را
Pərakəndə şeir 199دل فتاد از چشم مست یار تا فرزانه شدتا ز جوش افتاد می آواره از میخانه شد
Pərakəndə şeir 226دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گرددتسلی تشنه دیدار از کوثر نمی گردد
Qəzəl 229کوکب سعدی بود از هر شرر پروانه رااختری پیوسته باشد در گذر پروانه را
Pərakəndə şeir 236برای دیگران صد گل گشایش بر جبین داردبه بخت چشم ما صد غنچه چین در آستین دارد
Pərakəndə şeir 237مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟که در هر بخیه زخمم زیر لب خمیازه ای دارد
Pərakəndə şeir 250چرخ در گردش بود تا دل به جای خود بودشوق در راه است تا منزل به جای خود بود
Pərakəndə şeir 253شمع دل را روشنی در وقت خاموشی بودراحتی گر هست در خواب فراموشی بود