Pərakəndə şeir 168

از پسته تو شور ملاحت چکیده استصبح صباحت از گل رویت دمیده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 180

می بی نمک صحبت احباب حرام استمی چیست، گر انصاف بود آب حرام است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 192

ناتوانی از اجابت نیست مانع آه رامی‌رساند پیچ و خم آخر به منزل راه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 199

دل فتاد از چشم مست یار تا فرزانه شدتا ز جوش افتاد می آواره از میخانه شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 226

دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گرددتسلی تشنه دیدار از کوثر نمی گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 229

کوکب سعدی بود از هر شرر پروانه رااختری پیوسته باشد در گذر پروانه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 236

برای دیگران صد گل گشایش بر جبین داردبه بخت چشم ما صد غنچه چین در آستین دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 237

مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟که در هر بخیه زخمم زیر لب خمیازه ای دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 250

چرخ در گردش بود تا دل به جای خود بودشوق در راه است تا منزل به جای خود بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 253

شمع دل را روشنی در وقت خاموشی بودراحتی گر هست در خواب فراموشی بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 253

پنبه دامن می کشد از داغ مرهم سوز ماسینه می دزدد نسیم از باغ شبنم سوز ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 256

شد چو گل از روی خندان، خرده زر رزق ماچون صدف گشت از دهان پاک، گوهر رزق ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 259

Kim ki, varlandı, silindi xatirindən namımız,Dövlətin artdı, unut dostu, budur əyyamımız.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 260

مهر خاموشی که گیرد از دهان زخم ما؟غیر پیکانش که می داند زبان زخم ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 278

خار در پیراهن فرزانه می ریزیم ماگل به دامن بر سر دیوانه می ریزیم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 279

گر به ظاهر چون لب پیمانه خاموشیم مااز ته دل چون خم سربسته در جوشیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 280

چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ماباده از جوش نشاط افتاد و در جوشیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 291

جهان را تار و پود هستی از موج خطر باشدکف این بحر خون آشام از مغز گهر باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 294

همان خشک است مژگان گر به خوناب دگر غلتدنگردد رشته تر چندان که در آب گهر غلتد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 294

نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ماتیغ خونخوار تو باشد سبز ته گلگون ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 307

ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آیدمرا آیینه دل هم برون از زنگ می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 330

داغم از خنده بیهوده خود، می ترسمکه چو گل مدت عمرم به شکفتن گذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 342

گلی از عیش نچیدم که ملالی نرسیدخاری از پا نکشیدم که به چشمم نخلید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 344

ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟که می روید بت از دیوار و در کاشانه ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 346

زبان برگ بود از ذکر خامش بوستان‌ها رانسیم نوبهاران کرد گویا این زبان‌ها را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 353

به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت راستمگر لشکر بیگانه می سازد رعیت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 364

رخ تو روی نگاه از پری بگرداندعنان دل ز بت آزری بگرداند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 366

درست سازد اگر شیشه شیشه گر شکندخوشم که عشق دلم را به یکدگر شکند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 399

مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبوداین شاخ بی شکوفه لخت جگر نبود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 407

فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان راکه خاموشی بود کمتر، چراغ زیر دامان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq