Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
از پسته تو شور ملاحت چکیده استصبح صباحت از گل رویت دمیده است
Pərakəndə şeir 180می بی نمک صحبت احباب حرام استمی چیست، گر انصاف بود آب حرام است
Qəzəl 192ناتوانی از اجابت نیست مانع آه رامیرساند پیچ و خم آخر به منزل راه را
Pərakəndə şeir 199دل فتاد از چشم مست یار تا فرزانه شدتا ز جوش افتاد می آواره از میخانه شد
Pərakəndə şeir 226دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گرددتسلی تشنه دیدار از کوثر نمی گردد
Qəzəl 229کوکب سعدی بود از هر شرر پروانه رااختری پیوسته باشد در گذر پروانه را
Pərakəndə şeir 236برای دیگران صد گل گشایش بر جبین داردبه بخت چشم ما صد غنچه چین در آستین دارد
Pərakəndə şeir 237مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟که در هر بخیه زخمم زیر لب خمیازه ای دارد
Pərakəndə şeir 250چرخ در گردش بود تا دل به جای خود بودشوق در راه است تا منزل به جای خود بود
Pərakəndə şeir 253شمع دل را روشنی در وقت خاموشی بودراحتی گر هست در خواب فراموشی بود
Qəzəl 253پنبه دامن می کشد از داغ مرهم سوز ماسینه می دزدد نسیم از باغ شبنم سوز ما
Qəzəl 256شد چو گل از روی خندان، خرده زر رزق ماچون صدف گشت از دهان پاک، گوهر رزق ما
Qəzəl 259Kim ki, varlandı, silindi xatirindən namımız,Dövlətin artdı, unut dostu, budur əyyamımız.
Qəzəl 260مهر خاموشی که گیرد از دهان زخم ما؟غیر پیکانش که می داند زبان زخم ما؟
Qəzəl 278خار در پیراهن فرزانه می ریزیم ماگل به دامن بر سر دیوانه می ریزیم ما
Qəzəl 279گر به ظاهر چون لب پیمانه خاموشیم مااز ته دل چون خم سربسته در جوشیم ما
Qəzəl 280چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ماباده از جوش نشاط افتاد و در جوشیم ما
Pərakəndə şeir 291جهان را تار و پود هستی از موج خطر باشدکف این بحر خون آشام از مغز گهر باشد
Pərakəndə şeir 294همان خشک است مژگان گر به خوناب دگر غلتدنگردد رشته تر چندان که در آب گهر غلتد
Qəzəl 294نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ماتیغ خونخوار تو باشد سبز ته گلگون ما
Pərakəndə şeir 307ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آیدمرا آیینه دل هم برون از زنگ می آید
Pərakəndə şeir 330داغم از خنده بیهوده خود، می ترسمکه چو گل مدت عمرم به شکفتن گذرد
Pərakəndə şeir 342گلی از عیش نچیدم که ملالی نرسیدخاری از پا نکشیدم که به چشمم نخلید
Qəzəl 344ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟که می روید بت از دیوار و در کاشانه ما را
Qəzəl 346زبان برگ بود از ذکر خامش بوستانها رانسیم نوبهاران کرد گویا این زبانها را
Qəzəl 353به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت راستمگر لشکر بیگانه می سازد رعیت را
Pərakəndə şeir 364رخ تو روی نگاه از پری بگرداندعنان دل ز بت آزری بگرداند
Pərakəndə şeir 366درست سازد اگر شیشه شیشه گر شکندخوشم که عشق دلم را به یکدگر شکند
Pərakəndə şeir 399مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبوداین شاخ بی شکوفه لخت جگر نبود
Qəzəl 407فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان راکه خاموشی بود کمتر، چراغ زیر دامان را