Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
نمی آید از من دگر بردباریدو دست من و دامن بی قراری
Qəzəl 6984تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟من هیچ نمی گویم، آخر تو روا داری؟
Qəzəl 6990پا به ادب نه که زخم خار نیابیبار به دلها منه که بار نیابی
Qəzəl 6991مرکز عیش است آن دهان که تو داریعمر دوباره است آن لبان که تو داری
Qəzəl 6992ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانهایدر پای شمعت آسمان پرسوخته پروانهای
Qəzəl 6995دارد از خط گل رخسار تو فرمان خداییچون به فرمان خدا از همه کس دل نربایی؟
Pərakəndə şeir 15(سپندی شد عقیق صبر در زیر زبان ما رابه داغ تشنگی تا چند سوزی زان لبان ما را؟)
Pərakəndə şeir 17فروغ عارضت پروانه سازد شمع بالین راپر پرواز گردد چشم شوخت خواب سنگین را
Pərakəndə şeir 20نگه دارد خدا آن سیمتن را از گزند ما!که اخگر در گریبان دارد آتش از سپند ما
Pərakəndə şeir 21بزم عشق است میا از در عادت به درونشیوه مردم بیگانه سلام است اینجا
Pərakəndə şeir 25تا به کی دور بود سایه ابراز سر ما؟خشک باشد لب ما چون جگر ساغر ما
Qəsidə 27چشمه حیوان ندارد آب و تاب زندهرودخضر و آب زندگانی، ما و آب زندهرود
Pərakəndə şeir 36(مردانه ازین خرقه سالوس برون آزن نیستی، از پرده ناموس برون آ)
Pərakəndə şeir 37از نغمه عشاق چه ذوق اهل هوس را؟از ناله بلبل چه خبر چوب قفس را؟
Pərakəndə şeir 38بلبل به ثنای تو گشوده است زبان راگل غنچه به پابوس تو کرده است دهان را
Pərakəndə şeir 42چنان ز ساده دلی ها رمیده ام ز کتابکه بوی خون به مشامم رسید ز سرخی باب!
Pərakəndə şeir 45(ای لعل تو جان بخش ترا ز عیسی مشربچشم تو فریبنده تر از لولی مشرب)
Qəzəl 68خوب دارد زاهدِ شیاد، داروگیر رادامِ دردانه است پنهان سبحهٔ تزویر را
Pərakəndə şeir 70آن که صد شیوه به آن چشم سخنگو داده استچه اداها که به آن گوشه ابرو داده است
Qəzəl 70شد غرورِ حسن از خط بیش آن طناز رابوی این ریحان گرانتر کرد خوابِ ناز را
Qəzəl 71از فغان شد سرگرانی بیش آن طناز رانالهٔ عاشق بود افسانه خوابِ ناز را
Pərakəndə şeir 79از خمار خواب خوش یوسف به زندان آمده استبد نبیند هر که خواب او پریشان آمده است
Pərakəndə şeir 80گل ز تیغ غمزهاش در خاک و خون غلتیده استچشم خورشید از غبار خط او ترسیده است
Pərakəndə şeir 81آنچه می دانیش روی به خون اندوده ای استآنچه سروش می شماری تیغ زهرآلوده ای است
Pərakəndə şeir 82عشق پنهانی خنک چون ناز حسن خانگی استشیوه های دلفریب عشق در دیوانگی است
Qəzəl 100با زمینگیری به منزل میرسانم خلق رادر بیابانِ طلب سنگِ نشانم خلق را
Pərakəndə şeir 101فکر دنیای دنی کار خدانشناس استهر چه در دل گذرد غیر خدا وسواس است
Pərakəndə şeir 127حیرتکده چشم مرا خواب ندیده استافتادگی اشک مرا آب ندیده است
Pərakəndə şeir 130ارباب همم را چه غم از بی پر و بالی است؟بال و پر این طایفه از همت عالی است
Qəzəl 151می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مراچرخ گویا ساخت از آب و گل دیگر مرا